όταν τα αποσιωπητικά... δεν αποσιωπούν, αλλά το αντίθετο

και η καταγωγή του: http://aimof.blogspot.com

οι άθλιες πλευρές του Διαφωτισμού βγαίνουν στους δρόμους

Αυτές οι φάτσες είναι μέλη της English Defence League που από το 2009 δραστηριοποιείται σε πολλές πόλες της Μεγάλης Βρετανίας. Είναι οργάνωση στη βάση της ισλαμοφοβίας και χρησιμοποιεί κώδικες κοινωνικών μαχητών δρόμου παρμένες από τα στερεότυπα των αριστερών αυτόνομων της δεκαετίας του '70. Αντίστοιχα γηγενή υβρίδια συναντάμε, σε μικρές ποσοστικές αντιστοιχίσεις βέβαια, στις ευώνυμες πλατείες του κέντρου της Αθήνας όπου διάφορες "λευκές ομάδες" αποπειρώνται εκκαθαριστικές επιχειρήσεις ενάντια σε μετανάστες από την κεντρική Ασία. Οι πιό άθλιες πλευρές του Διαφωτισμού βρίσκουν τους πιό άθλιους υπερασπιστές...

Δηλαδή πόσο(ι) ακόμη;

"Τέσσερις μετανάστες βρέθηκαν νεκροί μέσα σε ξύλινο κιβώτιο στο ρυμουλκούμενο μέρος νταλίκας στην Αμφιλοχία . Ύστερα από έλεγχο του ακινητοποιημένου οχήματος, οι αστυνομικοί βρήκαν στο εσωτερικό του ξύλινα κιβώτια, σε ένα από τα οποία βρέθηκαν τα πτώματα. Ενδέχεται... τα άλλα κιβώτια να έκρυβαν επίσης μετανάστες, που όμως κατάφεραν να διαφύγουν."

από τα υψηλά κριτήρια της εκλογικής διαδικασίας

... και το μπαόκι ανταπέδωσε στο Ζάχο και τον Γρηγόρη ακυρώνοντας την ανταπόδοσή του

Κύριε Εισαγγελεύ! Ιδού ο στρατός σας...

Φωτό από την "παρουσία" της ΠΑΣΠ, της φοιτητικής νεολαίας του ΠαΣοΚ, στην χτεσινή πορεία του Πολυτεχνείου...


Οπλοκατοχή, οπλοχρησία, καλυμμένα πρόσωπα, πρόκληση ελαφρών ή βαριών σωματικών βλαβών... Ασκήσεις "διακριτικής μεταχείρισης" από την Εξουσία; Εντάξει...λέμε τώρα!


[*ευχαριστώ Κατερίνα για το υλικό]

ξέρετε Εσείς...

η γαλανόλευκη θρασυδειλία στην Αν. Μεσόγειο

και στην Κύπρο...

του δυνατού αέρα....

σας φέρνει ο δυνατός άνεμος λίγο από τον αέρα του διπλανού παραπήγματος;

Ο Έβρος κατεχόμενος από τον Frontex

Ανέλαβε, κατόπιν αιτήματος της ελληνικής κυβέρνησης, την διαχείριση των ελληνικών και ευρωπαϊκών συνόρων ο Frontex. Και πώς θα ξέρουμε τώρα τι ακριβώς συμβαίνει στα ελληνικά σύνορα; Μήπως θα μας ενημερώνουν οι δημοσιογράφοι;

Όχι ακριβώς. Διότι, σύμφωνα με ανακοίνωση του Frontex, τα μέσα ενημέρωσης οφείλουν να υπακούν στους παρακάτω κανόνες αν θέλουν να κάνουν ρεπορτάζ στον Έβρο:

Οι παρακάτω κανόνες για τα μέσα ενημέρωσης έχουν σκοπό να ισορροπήσουν τις ανάγκες της ακριβούς ενημέρωσης με τις ανάγκες ασφαλείας του προσωπικού. Η παραβίαση των παρακάτω κανόνων μπορεί να προκαλέσει αφαίρεση της διαπίστευσης των μέσων ενημέρωσης.

1. Οι εκπρόσωποι των μέσων ενημέρωσης έχουν την ευθύνη να παρουσιάσουν στις αρμόδιες αρχές α) τα διαβατήρια ή τις ταυτότητές τους β) αποδεικτικά της δημοσιογραφικής ιδιότητας και γ) ασφαλιστήριο.

2. Οι εκπρόσωποι των μέσων ενημέρωσης πρέπει να υπογράψουν γραπτή δήλωση ότι το ελληνικό υπουργείο προστασίας του πολίτη δεν είναι υπεύθυνο σε περίπτωση θανάτου ή τραυματισμού του εκπροσώπου των μέσων ενημέρωσης ή απώλειας ή βλάβης του εξοπλισμού του.

3. Οι εκπρόσωποι των μέσων ενημέρωσης δεν θα εισέρχονται σε απαγορευμένες περιοχές άνευ συνοδού.

4. Οι εκπρόσωποι των μέσων ενημέρωσης δεν θα βιντεοσκοπούν ή θα φωτογραφίζουν απαγορευμένες περιοχές άνευ κατάλληλης άδειας και συνοδού. Απαγορευμένες στρατιωτικές περιοχές και εγκαταστάσεις δεν θα καταγράφονται οπτικά χωρίς την ρητή έγκριση του εκπροσώπου τύπου της ελληνικής αστυνομίας και των αρμοδίων υπηρεσιών.

5. Οι εκπρόσωποι των μέσων ενημέρωσης πρέπει να καλύπτονται από ασφάλεια. Η ασφάλεια πρέπει να καλύπτει την συγκεκριμένη επίγεια περίπολο και να αναφέρει ότι ούτε το ελληνικό υπουργείο προστασίας του πολίτη ούτε ο Frontex θα είναι υπεύθυνος σε περίπτωση θανάτου ή τραυματισμού του εκπροσώπου των μέσων ενημέρωσης ή απώλειας ή βλάβης του εξοπλισμού του.

6. Οι εκπρόσωποι των μέσων ενημέρωσης αναμένεται να ακολουθούν οδηγίες που θα αφορούν δραστηριότητες και μετακινήσεις.

7. Είναι πιθανόν να επιβάλλονται εμπάργκο για την προστασία της επιχειρησιακής ασφάλειας. Τα εμπάργκο θα αίρονται μόλις το ζήτημα επιχειρησιακής ασφαλείας έχει περάσει.

8. Ορατές πηγές φωτός και υπέρυθρες συσκευές, συμπεριλαμβανομένων φωτογραφικών φλας και τηλεοπτικών φώτων δεν θα χρησιμοποιούνται όταν [τα μέσα ενημέρωσης] θα βρίσκονται με συνοριοφύλακες τη νύχτα, εκτός αν έχει ληφθεί συγκεκριμένη άδεια εκ των προτέρων. Κατά τον ίδιο τρόπο, τα μέσα ενημέρωσης θα ακολουθούν την τακτική κίνηση και πειθαρχία σιωπής όταν καλύπτουν επιχειρήσεις.

9. Συσκευές επικοινωνίας (όπως κινητά τηλέφωνα) δεν απαγορεύονται συγκεκριμένα. Πάντως, οι συνοριοφύλακες μπορούν να επιβάλλουν προσωρινούς περιορισμούς στις ηλεκτρονικές εκπομπές για λόγους επιχειρησιακής ασφάλειας ανάλογα με τις ανάγκες ασφαλείας κατά περίπτωση.

10. Οι εκπρόσωποι των μέσων ενημέρωσης δεν θα παίρνουν συνεντεύξεις, δεν θα φωτογραφίζουν, δεν θα βιντεοσκοπούν και δεν θα κάνουν ρεπορτάζ για την ανάπτυξη της ομάδας RABIT ή την κοινή επιχείρηση ΠΟΣΕΙΔΩΝ 2010 άνευ προηγουμένης έγκρισης του εκπροσώπου τύπου της ελληνικής αστυνομίας και των αρμοδίων υπηρεσιών.

11. Η δημοσίευση των πληροφοριών πρέπει να ακολουθεί τους παραπάνω κανόνες.

Σε δεύτερο έγγραφο του Frontex, την φόρμα αίτησης για ρεπορτάζ στα ελληνικά σύνορα, η οποία θα αποστέλλεται προς το υπουργείο τύπου, διαβάζουμε και το παρακάτω που πρέπει να υπογράψει ο εκπρόσωπος του μέσου ενημέρωσης για να καταφέρει να κάνει ρεπορτάζ:

Αναγνωρίζω, συμφωνώ και δηλώνω ότι [ΤΟ ΜΕΣΟ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ] έχει λάβει γνώση της φύσης της κάλυψης της ανάπτυξης της RABIT ή των επιχειρήσεων ΠΟΣΕΙΔΩΝ 2010, και έχει ενημερωθεί για τις διαδικασίες και τα μέτρα ασφαλείας που ισχύουν και το προσωπικό του συμφωνεί να τα εφαρμόσει.

Την “ενσωματωμένη” δημοσιογραφία τη μάθαμε στους πολέμους που ξεκίνησαν οι ΗΠΑ στη μέση ανατολή και τα βαλκάνια τα τελευταία 20 χρόνια. Τώρα, και κοντά σας.

(Θα μπορούσε να πει κανείς για την “ενσωματωμένη” δημοσιογραφία των δελτίων των 8, φυσικά, αλλά εδώ πάμε ένα βήμα παραπέρα, δεν νομίζετε;)

FRONTEX MEDIA RULES, APPLICATION FORM τοπικά, για την περίπτωση που εξαφανιστούν από την ιστοσελίδα του Frontex.

*αναδημοσίευση από την ΧΕΛΩΝΑ

auto dafe...

Ωχρά Σπειροχαίτη

Ήταν ωραία ως σύνολο τα επιστημονικά
βιβλία, οι αιματόχρωμες εικόνες τους, η φίλη
που αμφίβολα κοιτάζοντας εγέλα μυστικά,
ωραίο κι ό,τι μας έδιναν τα φευγαλέα της χείλη...

Tο μέτωπό μας έκρουσε τόσο απαλά, με τόση
επιμονή, που ανοίξαμε για νά 'μπει σαν κυρία
η Tρέλα στο κεφάλι μας, έπειτα να κλειδώσει.
Tώρα η ζωή μας γίνεται ξένη, παλιά ιστορία.

Tο λογικό, τα αισθήματα μας είναι πολυτέλεια,
βάρος, και τα χαρίζουμε του κάθε συνετού.
Kρατούμε την παρόρμηση, τα παιδικά μας γέλια,
το ένστικτο ν' αφηνόμεθα στο χέρι του Θεού.

Mια κωμωδία η πλάση Tου σαν είναι φρικαλέα,
Eκείνος, που έχει πάντοτε την πρόθεση καλή,
ευδόκησε στα μάτια μας να κατεβάσει αυλαία
―ω, κωμωδία!― το θάμπωμα, τ' όνειρο, την αχλύ.

...Kι ήταν ωραία ως σύνολο η αγορασμένη φίλη,
στο δείλι αυτό του μακρινού πέρα χειμώνος, όταν,
γελώντας αινιγματικά, μας έδινε τα χείλη
κι έβλεπε το ενδεχόμενο, την άβυσσο που ερχόταν.

Κ. Καρυωτάκης


*τα θραύσματα είναι θραύσματα...

Ο Πιέρ Πάολο στα χέρια των φασιστών

"Ο Πιέρ Πάολο στα χέρια του αγγέλου" τιτλοφορείται το έμμεσα "αυτοβιογραφικό" βιβλίο του φίλου τού Παζολίνι Ντομινίκ Φερνάντες που από την δεκαετία του 80 με είχε σημαδέψει. Ο Παζολίνι είχε μοιραστεί πολλές εμπειρίες, σκέψεις και εκτιμήσεις του με τον Ντομινίκ κι αυτός μετά το θάνατο του φίλου του τα έγραψε σε πρώτο πρόσωπο: σα να ήταν ο Παζολίνι. Οι σελίδες του τέλους του Παζολίνι, ο τρόπος που διαισθάνθηκε το θάνατό του και η αποτύπωσή του σε πίνακα του Καραβάτζιο με "συντρόφευε" στους εφιάλτες μου. Σήμερα ένα δημοσίευμα ήρθε να κάνει τους εφιάλτες μου χειρότερους. Τελικά, ο σωστός τίτλος είναι: "Ο Πιέρ Πάολο στα χέρια των φασιστών".

Το δημοσίευμα:

"Ο Πιερ Πάολο Παζολίνι βρέθηκε νεκρός τα ξημερώματα της 2ας Νοεμβρίου του 1975 στην παραλία της Όστια, έξω από τη Ρώμη. Το πτώμα έφερε σημάδια άγριας κακοποίησης: σχεδόν αποκομμένα αυτιά, σπασμένες οδοντοστοιχίες, συνθλιμμένα οστά θώρακα από το επανειλημμένο πέρασμα οχήματος από πάνω του. Για τον άγριο φόνο ομολόγησε και καταδικάστηκε ως ένοχος, σε φυλάκιση 9 ετών και 7 μηνών, ένας εκπορνευόμενος 17χρονος, ο Πίνο Πελόζι. Ο Παζολίνι ενταφιάστηκε στο αγαπημένο του χωριό, Φριούλι.

Η αγριότητα ωστόσο της δολοφονίας είχε εξαρχής δημιουργήσει υποψίες ότι ο Πελόζι δεν ήταν ο μόνος δράστης του εγκλήματος. Πέρασαν 30 χρόνια ώσπου, το 2005, ο Πελόζι απέσυρε την ομολογία του, δηλώνοντας πως πλέον ήταν νεκροί όλοι όσοι απειλούσαν τον ίδιο και την οικογένειά του, κάτι που του επέτρεπε πλέον να πει την αλήθεια. Σύμφωνα με τα όσα δήλωσε, αλλά και την έρευνα των Σικελών δημοσιογράφων Τζουζέππε Λο Μπιάνκο και Σάντρα Ρίτσα, η δολοφονία του Πιερ Πάολο Παζολίνι ήταν καθαρά πολιτικό, και όχι σεξουαλικό, έγκλημα.

Σύμφωνα με τους δημοσιογράφους, αιτία ήταν η γνώση του Παζολίνι για πρόσωπα της ιταλικής πολιτικής και τις διασυνδέσεις τους με τον κόσμο της Μαφίας. «Ξέρω τα ονόματα των υπευθύνων, όλων αυτών που χειραγωγούν τους νεοφασίστες, όλων αυτών των γνωστών αγνώστων που είναι υπεύθυνοι για τα πρόσφατα εγκλήματα» είχε δηλώσει ο Παζολίνι ένα χρόνο πριν από τη δολοφονία του. Το τελευταίο βιβλίο του, μάλιστα, με τίτλο «Πετρέλαιο» (στα ελληνικά κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Παρατηρητής» το 1993), με πρόφαση ιστορίες ερωτικών εμμονών προχώρησε σε αποκαλύψεις για τους εγκληματικούς πολιτικούς και οικονομικούς κύκλους της περιόδου της Δεύτερης Δημοκρατίας στην Ιταλία.

«Τον εκτέλεσαν. Ήταν πέντε. Του φώναζαν «βρωμόπουστα», «σκατοκομμούνι» και τον χτυπούσαν βίαια. Εμένα με είχαν ακινητοποιήσει. Δεν άγγιξα καν τον Παζολίνι, αντίθετα προσπάθησα να τον υπερασπιστώ» δήλωσε ο 51 ετών σήμερα Πελόζι. Μεταξύ των πέντε εκτελεστών είχε αναγνωρίσει τους αδελφούς Μπορσελλίνο και δύο Σικελούς νεοφασίστες και ντίλερ. Η έρευνα σχετικά με τη δολοφονία Παζολίνι άρχισε εκ νέου μετά την αναίρεση του Πελόζι αλλά οι δικαστές αποφάσισαν ότι δεν υπήρχαν αρκετά στοιχεία για να συνεχιστεί."

και μαζί με τους εφιάλτες μου, η οργή μου μεγάλωσε...όχι γιατί επρόκειτο ποτέ για κάποιο φετίχ... μερικές αντιφάσεις του Παζολίνι ήταν απωθητικές... όπως και μερικές ταινίες αδιάφορες... αλλά να... ομοφυλόφιλος διαγραμμένος από το κομμουνιστικό κόμμα ιταλίας γιατί το δημοσιοποίησε... με το κόμμα να χαμογελάει επιβεβαιωμένο για το "παρηκμασμένο" του τέλος... και να που τα χαμόγελα δημιουργούν εκ των υστέρων μια νέα απωθητική μορφή φαιοκόκκινης συμμαχίας... ανανεώνοντας τον έμφυλο πόλεμο...

Και από τον Ιούλη ως τα σήμερα τα πράγματα είναι αισθητά χειρότερα

"Την Παρασκευή 30/7 μια πενταμελής οικογένεια Αφγανών αστέγων ξύπνησε από τις φωνές και τα κλάματα του 3,5 χρονών παιδιού τους. Οι γονείς σοκαρισμένοι αντίκρισαν το παιδί τους μέσα στα αίματα, χωρίς ρούχα και με βαριά χτυπήματα. Αυτή τη στιγμή το μωρό νοσηλεύεται στο νοσοκομείο Παίδων για τα τραύματα του. Η οικογένεια του δεν γνωρίζει τι ακριβώς συνέβη αφού κοιμόντουσαν την ώρα του συμβάντος. Το παιδί ισχυρίστηκε ότι κάποιος άγνωστος «κύριος» το πήρε ενώ κοιμόταν σε κοντινό θάμνο και το χτύπησε.

Ο πατέρας που δεν ήξερε τι να κάνει ζήτησε την βοήθεια του συλλόγου μας. Πήγαμε άμεσα το παιδί στο νοσοκομείο και ειδοποιήσαμε το τμήμα ανηλίκων της αστυνομίας.

Η αστυνομία ξεκίνησε έρευνα, πήρε κατάθεση των γονέων και πριν ενημερωθούμε για οποιαδήποτε πόρισμα προχώρησε στη σύλληψη του πατέρα λόγω έλλειψης νομιμοποιητικών εγγράφων.

Η οικογένεια αυτή των Αφγανών έμενε τους τελευταίους 9 μήνες στη χώρα , στα γνωστά «αυτοδιαχειριζόμενα κέντρα» για αιτούντες άσυλο. Αναγκάστηκαν πριν από 3 εβδομάδες να μείνουν στο δρόμο, σε μια πλατεία στα Κάτω Πατήσια, αφού η Νομαρχία έκλεισε το κέντρο.

Παρ' όλο που δεν γνωρίζουμε ακόμη τα αίτια του συμβάντος και ποιος/οι είναι ο/οι δράστης/ες, αφού δεν μας έχει ενημερώσει η αστυνομία σε ποίο στάδιο βρίσκεται η υπόθεση, το ίδιο το γεγονός αποδεικνύει για μια ακόμη φορά την ταλαιπωρία και τις απάνθρωπες και επικίνδυνες ακόμη και για τη ζωή τους συνθήκες που βιώνουν οι πρόσφυγες. Μεμονωμένα άτομα αλλά και οικογένειες αναγκάζονται να μείνουν άστεγοι στους δρόμους, εκτεθειμένοι και απροστάτευτοι σε κάθε κίνδυνο, εκμετάλευση και απάνθρωπη μεταχείριση".

*απόσπασμα από ανακοίνωση του Συλλόγου Αφγανών στην Ελλάδα

Στις μέρες μας

WORKING MAN'S DEATH

ιστορίες μιας "κουρελούς"

Σε συνέντευξή του στο «Εθνος» της Κυριακής, ο Γ. Καρατζαφέρης ρωτήθηκε γιατί δεν πρότεινε τον Μ. Βορίδη για υποψήφιο περιφερειάρχη του κόμματός του στην Αττική και απάντησε: «Φοβήθηκα ότι έχει μια ιστορία που με πάρα πολλή τέχνη την έχω καλύψει με τον Λεπέν, τα τσεκούρια λέω, για φαντάσου, ξαφνικά, 30 Οκτωβρίου, κάποιο "καλό παιδί" να μου πετάξει ένα βίντεο στον αέρα κι άντε μετά να τρέχω να εξηγώ».

...αυτήν εννοεί

O Μ. Βορίδης απάντησε άμεσα στον ραδιοφωνικό σταθμό ΦΛΑΣ: «ειλικρινά αισθάνομαι άσχημα διότι με την τοποθέτηση την οποία κάνει ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. εμένα, προσωπικά σας το λέω, μου δημιουργεί κι ένα αίσθημα ότι ρε παιδί μου, μήπως αισθάνεται ότι του είμαι βάρος, μήπως τον εμποδίζω, ξέρω 'γω, σε κάτι, στην εξέλιξη την πολιτική του. Θα μου πείτε, πότε το αισθάνθηκε, γιατί αυτά, να τονίσω, είναι γνωστά επί πολύ μακρό χρονικό διάστημα, ενδεχομένως ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. έχει δεύτερες σκέψεις ή καινούργιες σκέψεις, αυτό είναι κάτι, ειλικρινά σας λέω, που θα το συζητήσω μαζί του, γιατί δε θέλω σε καμία περίπτωση να αποτελώ βάρος για οποιονδήποτε».

ένα μικρό αντιπροσωπευτικό κομμάτι του "πλούτου" της ΚΝΕ...

Γράφει ο σημερινός Ριζοσπάστης:

"Μαθητές και μαθήτριες από Αθήνα και Πειραιά ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της ΚΝΕ (σ.σ. την Κυριακή 24 Οκτώβρη) και πήραν μέρος σε εκδήλωση που εντάσσεται στο πλαίσιο της πολύμορφης διαρκούς προσπάθειας της ΚΝΕ να φέρει σε επαφή τους νέους με την ιστορική αλήθεια, να αντλήσουν από αυτή διδάγματα και δύναμη για τους αγώνες. Το θέμα ήταν «Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος μέσα από τα σχολικά βιβλία».Στα διδάγματα που μεταφέρονται από το «τότε» στο «τώρα», στις διαχρονικές ευθύνες του εκμεταλλευτικού συστήματος που γεννά τους πολέμους, στην ανυπέρβλητη προσφορά του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε και του κομμουνιστικού κινήματος σε όλες τις χώρες στην Αντιφασιστική Νίκη αναφέρθηκε στην ομιλία του ο Διονύσης Αρβανιτάκης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του Κόμματος. Μίλησε στο νεανικό ακροατήριο για τις συνθήκες που οδήγησαν στον πόλεμο, τις αντιθέσεις των ιμπεριαλιστών, τη θέση της ΕΣΣΔ και τη στάση του ελληνικού λαού και του ΚΚΕ. Ανάμεσα σε άλλα σημείωσε ότι «το ΚΚΕ, όπως και κάθε κομουνιστικό κόμμα στη δική του χώρα, πρωτοστάτησε στην πάλη και ενάντια στο φασισμό και ενάντια στη στρατιωτική επίθεση από πλευράς του φασισμού και ταυτόχρονα υπεράσπισε τη Σοβιετική Ενωση, τη νέα σοσιαλιστική κοινωνία. Ηταν μια συνεπής αντιιμπεριαλιστική διεθνιστική στάση, όπως ήταν και η πάλη του σοβιετικού λαού και του Κόκκινου Στρατού»

Τα κνιτάκια λοιπόν στο πλαίσιο της αποκατάστασης της αλήθειας από το Κόμμα ΔΕΝ έμαθαν γιατί ο κόκκινος στρατός σταμάτησε στην Βουλγαρία ΟΥΤΕ για το περίφημο "αριστερό περιθώριο" του 10% που συμφώνησε ο Στάλιν με τους καπιταλιστές αλλά "αντιφασίστες" συμμάχους του για την Ελλάδα. Και το ρεπορτάζ κλείνει:

"Ενα μικρό αντιπροσωπευτικό κομμάτι από τον πλούτο της καλλιτεχνικής δημιουργίας που γέννησαν οι αγώνες παρουσίασε η Ορχήστρα της ΚΝΕ, αποδίδοντας «με ψυχή» αντάρτικα και πολιτικά τραγούδια. Παράλληλα, νέοι μαθητές πλαισίωναν το καλλιτεχνικό πρόγραμμα διαβάζοντας στίχους του Μπρεχτ, του Ρίτσου, του Τάσου Λειβαδίτη, από το Θέατρο στο Βουνό, τον όρκο του μαχητή του ΔΣΕ, κείμενα του Νίκου Ζαχαριάδη και από την απολογία της Ηλέκτρας Αποστόλου"

Τώρα μάλιστα! Βάρκιζα; Ποιά Βάρκιζα;

τα μαγειρέματα της ΓΑΔΑ

Μία είδηση έρχεται να ανατρέψει τα δεδομένα:

“Ο δραπέτης Βασίλης Παλαιοκώστας βρίσκεται, όπως όλα δείχνουν, πίσω από το δέμα - βόμβα που προκάλεσε τον θάνατο, στις 24 Ιουνίου, του υπασπιστή και στενού συνεργάτη του τότε υπουργού Προστασίας του Πολίτη κ. Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, Γιώργου Βασιλάκη. Σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ», συνολικά δεκατέσσερα αποτυπώματα που ανήκουν στον κακοποιό, παλαμικά και δακτυλικά, έχουν βρεθεί στον φάκελο μέσα στον οποίο είχε τοποθετηθεί ο εκρηκτικός μηχανισμός”…

Και συνεχίζει σε άλλο σημείο: «άτομα που κινούνται στον σκληρό πυρήνα των αντιεξουσιαστών και έχουν φωτογραφηθεί ως διαχειριστές του λεγόμενου «επαναστατικού ταμείου» είχαν μεσολαβήσει προκειμένου να φτάσουν στα χέρια του Βασίλη Παλαιοκώστα δύο «καθαρά» πιστόλι… κλπ κλπ»

Τα δεδομένα είναι ότι οι αδελφοί Παλιοκώστα, επί δεκαετίες σημεία αναφοράς της κοινωνικής ληστείας, ουδέποτε σκότωσαν. Είχαν πολλές ευκαιρίες να το κάνουν αλλά δεν το έκαναν. Και να λοιπόν που για χάρη των «διαπλεκόμενων» με τον αντιεξουσιαστικό χώρο καταστρατηγούν μια συνειδητά επιλεγμένη τους θέση.

Ξεδιπλώνεται λοιπόν εν μέσω άθλιων αυθαιρεσιών «στον χώρο του αοράτου» μια στρατηγική. Η διεύρυνση της εγκληματοποίησης στις παρυφές ενός πολιτικού χώρου για να περιθωριοποιηθεί η κοινωνική του προταγματική. Ποια προταγματική; Αυτή που θα βρεθεί απέναντι σε καταστάσεις σαν κι αυτή που περιγράφεται σε μια άλλη σημερινή είδηση:

«Πριν από λίγες ημέρες, υπεγράφη στην Ελλάδα η πρώτη επιχειρησιακή σύμβαση εργασίας, που καθορίζει αμοιβές κάτω και από τα χαμηλότερα όρια ημερομισθίων και μισθών της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Το γεγονός ότι η σύμβαση αυτή υπεγράφη σε επιχείρηση που δραστηριοποιείται στον επισφαλή, από πολλές απόψεις, κλάδο της φύλαξης (security) θεωρείται ότι συνιστά προπομπό και για σειρά άλλων επιχειρήσεων στον χώρο των υπηρεσιών. Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο αυτής της σύμβασης είναι ότι συνδέεται και με τους όρους που θέτει ο πελάτης της εταιρείας. Δηλαδή, το ύψος των αμοιβών καθορίζεται βάσει των δυνατοτήτων που έχει ο πελάτης στον οποίο η εταιρεία θα παράσχει υπηρεσίες για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Η εξέλιξη αυτή, απλώς, έρχεται να ενισχύσει το βασικό συμπέρασμα: ότι το νέο μοντέλο της μερικής και προσωρινής απασχόλησης, που στηρίζεται όλο και περισότερο σε όρους ατομικών συμβάσεων, τείνει να μετεξελιχθεί σε κανόνα. Την ίδια ώρα, τα ποσοστά της μερικής απασχόλησης διπλασιάζονται».

η γαλακτοκομία των "άκρων" και λίγα λόγια για μια πλατεία

Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το ψηφιακό μελάνι της χτεσινής ανάρτησης και ο Αλαβάνος μαζί με την εκλογική του κουστωδία δέχτηκε γιαούρτια και αυγά κατακέφαλα από φασιστοειδή στην πλατεία Αγ. Παντελεήμονα. Πριν από λίγες ώρες παρόμοια επίθεση δέχτηκε και η Πορτάλιου μαζί με τη δική της κουστωδία. Ο Αλαβάνος άφησε να εννοηθεί ότι υπήρξε ένα είδος συνεννόησης για την επίθεση μεταξύ αστυνομίας και ασπόνδυλων. Μπα! Αφού τα είπε ο Μάνφρεντ χτες: «αστυνομικοί ισχυρίστηκαν ότι φοβούνται και οι ίδιοι ότι θα πέσουν θύματα ακροδεξιών»... Είδαν λοιπόν οι μπάτσοι τους ακροδεξιούς να εξοπλίζονται με ρόπαλα και γαλακτοκομικά και την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια μήπως και «στοχοποιηθούν».

Πέρα όμως από την επικίνδυνη γελοιότητα της κατάστασης υπάρχουν και μερικά πράγματα που πρέπει να επικοινωνηθούν.

-Χρησιμοποιήθηκε και πάλι η «θεωρία των δύο άκρων». Τι θα έλεγε λοιπόν ο Αλαβάνος αν ο ιδεολογικός του αντίποδας Άδωνις δεχόταν επίθεση από αναρχικούς στα Εξάρχεια; Κάθε θεωρία χτίζεται πάνω σε κάποια θεμελιώδη αρχή και ακολουθεί μια αυστηρά λογική συνέπεια που δύσκολα αμφισβητείται. Αν όμως αφαιρεθεί η θεμελιώδης αρχή τότε γκρεμίζεται και η λογική συνέπεια. Η «θεωρία των άκρων» λοιπόν βασίζεται σε εσφαλμένα θεμέλια. Με κάποιο μαγικό τρόπο αποσιωπείται το ιστορικά αποδεδειγμένο γεγονός ότι οι αναρχικοί δεν γουστάρουν κανέναν «πολιτικό». Στις 19 Ιούλη του 2006 ο Τσίπρας γιαουρτώθηκε από αναρχικούς πάνω στην πλατεία Εξαρχείων. Θα γιαουτρωνόταν ποτέ ο Άδωνις ή ο Μιχαλολιάκος πάνω στην πλατεία Αγ. Παντελεήμονα από την «επιτροπή κατοίκων»; Υπάρχει περίπτωση να περνούσε αλώβητος υπουργός από την πλατεία Εξαρχείων; Όμως, η «επιτροπή κατοίκων» είναι που συναντήθηκε με τον τότε υπουργό δημόσιας τάξης Μαρκογιαννάκη στα μέρη της…

-Η υπόθεση της πλατείας Αγ. Παντελεήμονα έχει κακοφορμίσει. Και δεν είναι τα 20 παπούδια και οι 15 καραφλοί πράκτορες που μαζεύονται στις φασιστοσυνάξεις της «επιτροπής». Είναι πολλοί κάτοικοι με την συνδρομή των μπάτσων στο πλαίσιο της αντιμεταστευτικής πολιτικής. Υπάρχουν κεντρικές επιλογές, υπάρχει η εμπλοκή του Λάος, υπάρχουν οι διμοιρίες των χρυσαύγουλων, υπάρχουν νταβάδες, υπάρχει η πλάτη της γειτονιάς και μια «πραγματική λύση» σε ένα πραγματικό πρόβλημα το οποίο στην ουσία είναι ένα: οι αφγανοί. Η Αριστερά στην περιοχή από καταβολής του προβλήματος κινήθηκε μεταξύ αδιαφορίας, αποσπασματικότητας και ανυπαρξίας. Οι αναρχικοί/αντιεξουσιαστές επιλέξαμε εσφαλμένες –κρίνοντας και εκ του αποτελέσματος- πρακτικές. Όμως, υπάρχει η εμπειρία, η δυναμική και ανεκτίμητη συλλογική ευφυΐα για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση πριν κακοφορμίσει ολόκληρη η τριγύρω περιοχή. Η πορεία στην πλατεία Αττικής πριν από μερικές μέρες με τη συμμετοχή των αφγανών είναι μια παρακαταθήκη που επιδέχεται πολλών προεκτάσεων σε τόπο και χρόνο. Συνεχίζουμε λοιπόν…

τρελή διασκέδαση από τον Μάνφρεντ

Ο εισηγητής των Ηνωμένων Εθνών για τα βασανιστήρια και την απάνθρωπη μεταχείριση, Μάνφρεντ Νόβακ , σε χτεσινή συνέντευξη Τύπου, παρουσίασε τα ευρήματά του από την αποστολή του στην Ελλάδα. Ανακάλυψε διάφορα, όπως:

«Καμία από τις εγκαταστάσεις κράτησης μεταναστών δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συμμορφώνεται με ελάχιστα διεθνή πρότυπα ανθρώπινης μεταχείρισης κρατουμένων». ..ή ότι:

«υπάρχουν ελάχιστα ιατροδικαστικά, αποδεικτικά στοιχεία και συνάντησα λίγες περιπτώσεις που συνιστούν βασανιστήρια».

Αλλά εκείνο που εν μέσω όλων αυτών των μεταξύ μας αυτονόητων αποτελεί διασκεδαστική δήλωση είναι η εξής:

«…ενώ ανέμενα να βρω και Έλληνες κρατούμενους, ύστερα από συμπλοκές μεταξύ αλλοδαπών και ρατσιστικών ομάδων, δεν βρήκα παρά μόνο αλλοδαπούς κρατούμενους. Και μάλιστα, ακόμα και αστυνομικοί ισχυρίστηκαν ότι φοβούνται και οι ίδιοι ότι θα πέσουν θύματα ακροδεξιών, αν θεωρηθεί ότι δείχνουν ευνοϊκή μεταχείριση προς τους μετανάστες».

Το πρώτο συνιστά παράδοξο μόνο για επιτηδευμένα ανυποψίαστους αλλά το δεύτερο προσφέρει τρελή διασκέδαση… Μα, μπάτσοι να φοβούνται ακροδεξιούς;

Προσέξτε τους συγγραφείς αυτού του βιβλίου: εθελούσιες "δηλώσεις" ή δηλώσεις εθελοδουλείας;

Ας παρακολουθήσουμε μια απάντηση στον τίτλο του βιβλίου, όχι ενός "βίαιου"αναρχικού, αλλά του Ασημάκη Πανσέληνου, αδιαμφισβήτητα αριστερού ουμανιστή. Αφορά άρθρο του Ν. Καζαντζάκη για τον ισπανικό εμφύλιο 1936-39:

Ο Νίκος Καζαντζάκης, σταλμένος από μια δεξιά εφημερίδα, στο στρατόπεδο του Φράνκο, τα μπέρδεψε λίγο από την άποψη ετούτη. Απόφυγε ή δεν μπόρεσε, με απαράδεχτο τρόπο, να καταλάβει το απλό νόημα των γεγονότων – χάθηκε μέσα σε ανεπίκαιρες φιλοσοφικές γενικεύσεις.

Ξεχώρισε, λεει, πίσω από τις πρόσκαιρες μάσκες, κόκκινες ή μαύρες, που φορούσαν οι αντιμαχόμενοι, το όλο πάθος και φλόγα γυμνό πρόσωπο του Ισπανού. Το ίδιο αυτό πρόσωπο το είδε πριν λίγα χρόνια στις ταυρομαχίες…Τώρα παραστεκόταν σε όμοιο πόλεμο όχι πια ανθρώπου και ταύρου παρά ανθρώπου και ανθρώπου. Και σε όλα τούτα έβλεπε ο συγγραφέας «την προαιώνια μυστηριώδη μέθη που δίνει το αίμα»… «Την επιστροφή στις ρίζες του ανθρώπου και του ζώου»…Είδε ένα στρόβιλο, λέει, ανθρώπινο, πέρα από τη λογική και από το συμφέρο». Σωστά πλην άκαιρα πράγματα. Έτσι εξίσωσε, θέλοντας και μη τις δυο παρατάξεις κι έριξε την ευθύνη στη μοίρα.

Τη Μαδρίτη, την είδε από μακριά, από το στρατόπεδο των εθνικιστών, να καίγεται από τις μπόμπες (όπως και το Τολέδο), και σκέφτηκε πως πρέπει να βιαστούμε να δούμε ό,τι πιο όμορφο απόμεινε στη γης πριν το αφανίσουν οι σκοτεινές δυνάμεις! Η στάση του δεν ήταν στάση σύγχρονου ανθρώπου με προσανατολισμένη καρδιά, παρά μάλλον ψυχρού ανθρωπολόγου που πήγε επιτόπου να επιβεβαιώσει τις ζωώδικες καταβολές του ανθρώπινου είδους, σα να τις είχε αμφισβητήσει κανείς.

Τώρα, τις μέρες που γράφονται αυτές οι γραμμές, διάβασα την απολογία του Γάλλου φιλόσοφου Ρεζί Ντεμπρέ, που πιάστηκε αντάρτης στην Βολιβία, μπροστά στους δικαστές που τον καταδίκασαν σε ισόβια κάθειρξη. Είναι η ακραία αντίθετη αντίληψη του Νίκου Καζαντζάκη. «Ο καθένας οφείλει, λέει, να αποφασίζει σε ποιο στρατόπεδο ανήκει – με τη βία που καταπιέζει ή με τη βία που απελευθερώνει; Εγκλήματα γίνονται και από τις δύο πλευρές. Για ποια απ’ αυτά αποφασίζουμε να φέρουμε τη συλλογική ευθύνη; Να είμαστε συνένοχοι και όργανά τους; Εσείς διαλέξατε ορισμένα. Εγώ άλλα».

Ήξερε βέβαια και τότε ο καθένας σε ποιο στρατόπεδο ανήκε, μα η δημοκρατία επέμβαινε με τα λόγια και ο φασισμός με τις μπόμπες…

Ασημάκης Πανσέληνος, 1984

Φωτογραφία από την Ισπανία, 1936, στρατόπεδο αντιφασιστών

Πόντου 13, Δραπετσώνα...

Ένα μωρό σε μια παλιά πολυθρόνα στη μέση μιας αυλής πλακόστρωτης με σπασμένα και φθαρμένα ασπρόμαυρα πλακάκια, γεμάτης ξεχαρβαλωμένες γλάστρες με ζωηρά λουλούδια. Ένα μωρό λιάζεται. Σα σε θρόνο έκπτωτου βασιλείου. Ένα φασκιωμένο μικρό σώμα βυθισμένο στις απορίες ενός μεγάλου κόσμου, ένα μικρό κεφάλι με μια χούφτα εγκέφαλο που πάλλεται σα σφουγγάρι σε έναν ανήσυχο βυθό για να μαζέψει ό,τι χρειάζεται αυτή η παράσταση ώστε να χαραχθεί εκεί που πρέπει ως κατάφορτη μνήμη. Μια παράσταση οξύμωρης ηρεμίας που καταφέρνει σε κάθε έγκληση στον χρόνο μιας ζωής να προκαλεί εκείνη την πρώιμη ταραχώδη ανησυχία του βυθού. Κι όμως η μικρή επικράτεια δεν ήταν βυθός αλλά παράκτιο προάστιο μιας βρώμικης πόλης σε μια βρώμικη θάλασσα. Μία αυλή σε μία οδό στη Δραπετσώνα. Η οδός Πόντου χωμένη βαθιά στο προάστιο με την πλακόστρωτη αυλή της μακριά από τα παχύρευστα κύματα.
Η αίσθηση του βυθού έχει την ερμηνεία της. Είναι ο αέρας πηχτός στην οδό Πόντου, καθώς μετά από μερικούς δρόμους κατηφορίζοντας προς την θάλασσα συναντάς το μεγαλύτερο εργοστάσιο των Βαλκανίων. Ένα τοπίο με μεγάλα και ασύμμετρα κτίρια, στενούς αριθμημένους δρόμους, άσπρα φώτα, ερυθροπυρωμένους σωλήνες, κατάσπαρτα φουγάρα, φυλάκια, τείχη και συρματοπλέγματα, μια ολόκληρη τσιμεντένια και μεταλλική πεδιάδα μέσα στο προάστιο. Τα Λιπάσματα. Μια τεράστια χύτρα με πελώρια φουγάρα που ξερνάνε και αναδεύουν ασταμάτητα σαν δυσθεώρητες κουτάλες τον πηχτό αέρα. Αυτά κανονίζουν τις αναλογίες, την πυκνότητα, τη σύνθεση, τη γεύση και τη θερμοκρασία του μαζικού δηλητηρίου. Αργά και σταθερά ανοιγοκλείνουν τη στρόφιγγα παροχής οξυγόνου, συντονίζοντας τις ανάσες των ανθρώπων με τους ρυθμούς της ταξικής συμμετρίας.
Ένα μωρό λιάζεται μέσα σε μια γιγαντιαία χύτρα με πηχτό αέρα. Ανοιχτά ματάκια, μικρές παλάμες που χτυπάν νευρικά τον αέρα και μια αίσθηση παράπονου χωρίς λόγο. Τίποτε δεν εμποδίζει τον μικρό εγκέφαλο να σαρώνει το μικρό σύμπαν που τον περιτριγυρίζει με τα χειμαρρώδη αισθητήριά του˙ το αδηφάγο σφουγγάρι να μαζεύει αδιάκοπα την άυλη τροφή του και να την καταχωρεί στο μεγάλο αρχείο των βιωμάτων. Μια εργώδης ησυχία. Μια επισφαλής νηφαλιότητα.
Οι άνθρωποι εμφανίζονται και χάνονται κάπου ανάμεσα στις ξεχαρβαλωμένες γλάστρες, κάνουν θόρυβο πατώντας δυνατά στα ξεκολλημένα πλακάκια, φεύγουν από την μικρή ανοιχτή αγκαλιά, γλιστράνε από τις μετέωρες παλάμες, τραβιούνται βιαστικά από τα τρεμάμενα χείλη, απομακρύνονται από τον αέρα της φωνής. Οι άνθρωποι δουλεύουν. Κάνουν δουλειές. Νευρικοί από τους χτύπους των ασταμάτητων δευτερολέπτων καθώς στροβιλίζουν τους μεγάλους δείχτες στο ρολόι που δεσπόζει στο βάθος της αυλής. Νευρικοί που οι μέρες και οι νύχτες περιδινίζονται αλλού ενώ αυτοί ασχολούνται με τους δείχτες, μετρώντας τους κύκλους αντιστοιχίζοντας μεροκάματα, διατρέχοντας την αριθμημένη περιφέρεια της θλίψης αντιστοιχίζοντας ψίχουλα. Αθροίζοντας φθορά.
Καμιά φορά ακούγονται βουβά γυναικεία κλάματα. Γύρω από την αυλή, μέσα από κάτι μικρά δωμάτια τυλιγμένα σε σεμεδάκια, πίσω από κουρτίνες που χορεύουν απαλά στο θρόισμα του πηχτού αέρα, αντρικές φωνές, γρονθοκοπήματα που απιθώνουν με δύναμη ένα μετρημένο μίσος πάνω σε απαξιωμένες σάρκες, με φόντο τα βαριά λαϊκά, το μπουζούκι, τον μπαγλαμά, την ανείπωτη μιζέρια που συνοδεύει το βιαστικό μάζεμα των πιάτων, το κροτάλισμα των μαχαιροπήρουνων, τη ζώνη του μπαλωμένου παντελονιού, το συριγμό της αντρικής αγκράφας καθώς σχίζει τον πηχτό αέρα για να πέσει πάνω στη γυναικεία πλάτη και να τη ματώσει. Το βουβό γυναικείο κλάμα είναι ο αυθεντικός αμανές του οικογενειάρχη προλετάριου. Το μεράκλωμα πριν την κατάκλιση. Ένα λίκνισμα στην πίστα της κουζίνας. Η αργόσυρτη κορωνίδα στο μεροδούλι. Η διαρκής ανανέωση της ιθαγένειας στην επικράτεια της μιζέριας.
Η μαύρη βροχή που συνοδεύει τα φθινόπωρα των Λιπασμάτων κάνει τα λουλούδια να σπαράζουν μέσα στις ξεχαρβαλωμένες γλάστρες. Ο θρόνος του έκπτωτου πρίγκιπα της αυλής μαζεύεται βιαστικά για να στηθεί πίσω από τα θολωμένα παράθυρα ενός μικρού δωματίου. Τα ματάκια να τρεμοπαίζουν, οι μικρές παλάμες να σταματούν την εξερεύνηση της ψυχρής λειτουργικότητας των πραγμάτων, η φωνή να προσπαθεί να μιμηθεί το βουβό γυναικείο κλάμα. Η μαύρη βροχή είναι πάντα βασανιστική. Σπρώχνει τα πράγματα προς τη γη για να τα θάψει, να μην τα αφήνει να ανασαίνουν, να τα πνίξει στη λάσπη κάτω από τα ασπρόμαυρα πλακάκια της αυλής. Κάνει τον πηχτό αέρα να μοιάζει με γλυκιά προσδοκία.
Ουράνιο τόξο δεν υπάρχει. Ο πηχτός αέρας είναι περίφρακτος. Μερικά σπαράγματα του χρωματικού φάσματος μπορεί να διακρίνει κανείς αν συγκεντρωθεί στα φευγαλέα άνθη των λουλουδιών πάνω στις ξεχαρβαλωμένες γλάστρες. Επίσης, στα μάτια χωρίς δάκρυα όταν διασχίζουν τις μικρές χαρές και στην υγρασία τρεμάμενων χειλιών λίγο πριν αγγίξουν αγαπημένα πρόσωπα.
Οι γυναίκες βγαίνουν να μαζέψουν τα νερά, να τρίψουν το πλακόστρωτο και να σπρώξουν τη μαυρίλα έξω από την πόρτα της αυλής προς τον κατήφορο, προς το λιμάνι. Οι φωνές ριπίζουν την αυλή. Η γλώσσα μπάσταρδη. Ελληνικά και τούρκικα μαζί. Οι λέξεις πέφτουν πάνω στις ξεχαρβαλωμένες γλάστρες, χτυπάνε στα ταλαιπωρημένα πλακάκια, περνάνε μέσα από τα μικρά παράθυρα, στους ξεφτισμένους τοίχους κι επιστρέφουν για να συναντηθούν σε ένα κοινό λεξιλόγιο. Ο μικρός πρίγκιπας της αυλής είναι και πάλι στο κέντρο του μικρού του σύμπαντος κόσμου, με τον σπογγώδη του εγκέφαλο να πάλλεται μέσα στο κοινό λεξιλόγιο, να φτιάχνει τη μικρή του πυξίδα μέσα στην ομίχλη των λέξεων, να οργανώνει την πορεία του μέσα στο θορυβώδες συντακτικό.
Η κοινή κουζίνα στην κοινή αυλή καπνίζει σα μικρό καράβι σε πέλαγος μπαχαρικών. Οι γυναίκες που μπαινοβγαίνουν στα δωμάτια κουβαλώντας υλικά είναι ναύτες που βιάζονται να φτάσουν στο λιμάνι μια ώρα αρχύτερα. Μυρωδιές χρωματίζουν τον πηχτό αέρα και χτυπάνε στο δέρμα για να ξεβγάλουν τη ζωή από μέσα του. Κανέλα του έρωτα, πιπέρι των αναμνήσεων, γαρίφαλο της λησμονιάς, ρίγανη των παιδικών περιπάτων, μοσχοκάρυδο των προσδοκιών, σκόρδο του πανηγυριού, άνηθος του ρεμβασμού, δάφνη της ανησυχίας, κύμινο της λύπης, βασιλικός της δροσιάς, δυόσμος της ευφορίας, γλυκάνισος της διαύγειας, δενδρολίβανο της πίκρας. Οι μερίδες φεύγουν για να πάνε στα μικρά δωμάτια περιμένοντας τους άντρες που σχολάνε από την πρωινή βάρδια. Μετά ίσως λίγα οικογενειακά μουρμουρητά να χαϊδεύουν την απογευματινή ησυχία, ίσως μια προσβολή να συνοδεύει εκείνο το γνώριμο βουβό γυναικείο κλάμα, ίσως κάποιο άναρθρο και σύντομο βίαιο ξέσπασμα να συμπληρώνει τη λιτανεία της ρετσίνας.
Ο πηχτός αέρας φαίνεται πιο άσπρος στο φόντο του ηλιοβασιλέματος, κάθε φορά που τα φουγάρα δεν ρίχνουν τη βαριά τους σκιά πάνω στη μικρή αυλή. Μερικά πορφυρά παιχνιδίσματα του φωτός λίγο πριν ανάψουν τα αδύναμα κι άρρωστα κίτρινα φώτα των μικρών δωματίων. Το μωρό σκοτεινιάζει πάνω στην φθαρμένη πολυθρόνα με τα απαλά μαξιλάρια, οι αγκαλιές του απογεύματος έχουν αποσυρθεί αφήνοντας μερικά φευγαλέα βλέμματα φροντίδας πίσω από τις κουρτίνες, με τους φόβους να κυριεύουν το μικρό κεφάλι, τις παλάμες να απλώνονται στα βλέμματα για να πιαστούν, την καρδιά να δονείται στο ακατανόητο των επόμενων στιγμών. Η μαμά, ο μπαμπάς, η γιαγιά και τ’ αδέλφια ξαφνικά ξεχωρίζουν από την μεγάλη οικογένεια της αυλής και σέρνουν την πολυθρόνα σε ένα μικρό δωμάτιο κοντά τους για να κατασιγάσουν τις αγωνίες του χαϊδεμένου βενιαμίν. Η αυλή σκοτεινιάζει, το πλακόστρωτο ομορφαίνει, οι γλάστρες αποκτούν γοητευτικά περιγράμματα, οι θόρυβοι βασιλεύουν, οι φωνές γλυκαίνουν μέσα στην κοινοτυπία, η ζωή βυθίζεται αργά αργά μέσα στον πηχτό αέρα για να χαιρετήσει την βραδινή βάρδια και να υποδεχτεί την απογευματινή.
Πόντου 13, Αχιλλέως 20, Σκρα 3, Ανθέων 45, οδός τάδε αριθμός τάδε, ως παιδιά τι είχαμε να δώσουμε; Απλώσαμε το δέρμα μας, ξεχειλώσαμε τα μάτια μας για να καταλάβουμε τους ρυθμούς του αίματός τους, τους παλμούς της καρδιάς με τη μουσούδα μας κολλημένη στην μικρή φλέβα που περνάει από το λαιμό τους και κατηφορίζει προς τις χειρονομίες τους, αντέξαμε τις προσδοκίες τους να χτυπάνε δυνατά στο μικρό μας στέρνο, τους άναρθρους φθόγγους τους να πάλλονται στον πηχτό αέρα για να διευθετήσουν την καθημερινή αγωνία.
Οι γονείς. Τα αδέλφια. Οι γείτονες. Οι Άλλοι.