Δευτέρα, 9 Φεβρουαρίου 2009

μαθήματα του Δεκέμβρη

Σάββατο απόγευμα/πορεία από την κατάληψη της Λυρικής στο πάρκο κύπρου και πατησίων/σάββατο βράδυ/ και πάλι πίσω με τα πόδια στην Ακαδημίας για το αφημένο δίτροχο/ οι καιροί/ υγρασία/στους δρόμους και στα μάτια/ η κατάληψη έληξε/ θραύσμα Δεκέμβρη/πατησίων/ στα πεζοδρόμια/ αρχίζω να περπατάω στις κίτρινες ράγες για τους τυφλούς κλείνοντας τα μάτια/ τ' ανοίγω περιστασιακά/ φοβισμένα/ μα τί κάνω;/ σκοτάδι/ φως/ αφήνομαι στο σκοτάδι/ σκουντουφλάω στην αδιαφορία των περαστικών/ η δική μου αμφίεση για την γιορτή της "τέχνης"/ ανοίγω τα μάτια βρίζοντας/ ΑΣΟΕΕ/ μουσείο/ ΕΜΠ/ Εξάρχεια/ Στουρνάρη/ ζαλίζομαι/ η γεωμετρία των προπυργίων της ανυπακοής/ συνεχίζω να περπατάω με κλειστά μάτια στις κίτρινες πέτρινες ράγες/ Ακαδημίας/ η κλούβα της αστυνομίας λείπει/ δυο κατωθρώσκοντα πρεζάκια ζητιανεύουν μπροστά στην είσοδο της πρώην ανωθρώσκουσας κατειλημμένης Λυρικής/ τους φιλεύω/ χαμογελάω ειρωνικά/ στην κανονικότητα που επιστρέφει με την εγκατάλειψη του ανθρώπινου/ δακρύζω/ και σκέφτομαι/ την εξέγερση/ το θραύσμα/ που με έμαθε να πασχίζω να μετατοπίζομαι/ από το φως στο σκοτάδι/ να μπαίνω στη θέση του άλλου/ να γίνομαι τυφλός για να εκτιμώ το φως και την αγωνία/ να μοιράζομαι το μίσος για την αδιαφορία/ αυτό δεν είναι αλληλεγγύη;

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

δύο μήνες μετά, τα μαθήματα του δεκέμβρη εξακολουθούν να μας υπερβαίνουν.

τρίτη πρωί...
να πορεύομαι κι εγώ στην Ακαδημίας μες στα χρώματα και τις μουσικές, κι ας μην ήμουν εκεί το σάββατο...

τρίτη πρωί, νεκροζώντανος σε έναν Η/Υ...
να σκουντουφλάω μαζί σου κι εγώ στην αδιαφορία των περαστικών...

τρίτη πρωί, καταναγκαστική εργασία, καταναγκαστική μιζέρια...
να αγγίζω κι εγώ το θραύσμα που καρφώθηκε μέσα μου τις ημέρες της εξέγερσης, επιστρατεύοντας όλες μου τις αισθήσεις για να νοιώσω όλες του τις πτυχές...

να γκρεμίζεις έναν κόσμο διαχωρισμών και εξατομίκευσης, έναν κόσμο σε πλήρη ακινησία

και στη θέση του να πλάθεις έναν άλλον όπου αυτοί που τον διαμορφώνουν, να συναντιούνται γιατί έχουν τόσα πολλά να μοιραστούν και τόσα άλλα να κάνουν, που δακρύζουν μόνο και μόνο επειδή κατάφεραν να το καταλάβουν.

να θεμελιώνεις και να ζεις τους ανθρώπους γύρω σου με τους όρους που οι ίδιοι θα δημιουργήσετε.

να μη βασίζεσαι μόνο στα μάτια για να βλέπεις

κι αυτό δεν είναι αλληλεγγύη;

τα καλύτερα έρχονται,
όρεξη να χουμε για μάθηση...