η αλφαβήτα μου

Η άνοιξή μου γεννήθηκε μεσήλικη

Ξέπλεξε τα ολοκόκκινα μαλιά της

έδιωξε τις μέλισσες από τα βλέφαρά της

Ζήτησε έναν καφέ βαρύ γλυκό

Έκανε τράκα ένα τσιγάρο και το άναψε

Χαιρέτησε τον ήλιο

Κι έπιασε να με μάθει την αλφαβήτα της

Τις καινούργιες απαιτήσεις:

Άδραγμα, δεν αρπάζεις, δεν κατοχυρώνεις, δεν χαϊδολογάς,

                   ακουμπάς το χέρι σου στα σώματα απαλά σα να προσπαθείς να

                   μετρήσεις τον πυρετό των παθών τους

Βραδύτητα, με το χρόνο να αιωρείται στα υγρά και τις ευωδίες

                   χωρίς τις αγχωτικές ρήτρες των προβλεπόμενων συναντήσεων

Γύμνωμα, χωρίς τα πρόσωπα της καθεμέρας, τα κουρέλια των συμβάσεων

                   και τα επιτηδευμένα εσώρουχα από neon

Ένταση, έκταση, έκσταση, χωρίς τη διεκδίκηση καμίας συναισθηματικής περιουσίας  

Ζωντάνια, χωρίς νοσταλγίες, χωρίς τετελεσμένους μέλλοντες, χωρίς δεσμά

                της ανεπίστρεπτης φθοράς 

Ήθος, όχι ψεύτικο θραύσμα  της αστικής ηθικής  αλλά πολύτιμος λίθος της

            διακριτικής ειλικρίνειας και της αφοπλιστικής απλότητας

Θωριά, διαυγής, ελεύθερη, συγκρατημένη, διαφανής, ευανάγνωστη,

             κελευστική των οριζόντων, επιταχυντική των εξοικειώσεων

Καύλα, όχι ως χυδαία σεξιστική βωμολοχία αλλά ως ακριβολογική αυταξία της

             κραυγαλέας σωματικής άνοιξης που δεν χωράει στις γλωσσικές

             αναστατώσεις

Λείος, χωρίς εσοχές, χωρίς αναχώματα, χωρίς βάλτους, χωρίς την αγριάδα

           συστολών κι αναστολών

Μάλας, πολύς, απλόχερος, μεγαλόθυμος, με την ομηρική καταγωγή των

             οριακών συναισθημάτων

Νέος, με την πλευρά που αναπτύσσεται διαρκώς χωρίς να ωριμάζει ποτέ

Όλος, γνωρίζοντας πάντα ότι θα είσαι μοναδικός αλλά όχι ο μόνος

          και να το μαθαίνεις και στους άλλους για τον εαυτό τους στη σχέση τους

          μαζί σου και με τους άλλους

Πλέων, ατελεύτητα γλιστρώντας στους ωκεανούς της φθοράς και της αφθαρσίας,

             έκθετος, αναζητώντας απάνεμους συμμάχους να με κερνάνε μέλι και

             δύναμη

Ρηγματωμένος, για να φωλιάζουν οι κυνηγημένοι στις σπηλιές μου

Σταρένιος, για να τρώνε την κόρα μου μανάδες, την ψύχα μου μικρά παιδιά,

                  το καναβούρι μου άγρια πουλιά και το γλυκάνησο μεθυσμένες

                  ηλιαχτίδες  

Τρωτός, γνωρίζοντας ότι θα με λεηλατήσουν, θα με λυντσάρουν, θα με πληγώσουν,

              θα με προδώσουν, θα με ξεσκίσουν, θα με φτύσουν

Χαμογελώντας...

Μήνις

Μήνις είναι η λέξη με την οποία αρχίζει η Ιλιάδα του Ομήρου (ταπείνωσις)

Η "περικύκλωση" της βουλής...

δεν είναι θέμα φιλανθρωπίας αλλά αντιβαρβαρισμού...

Σομαλία: Πέθαναν από την πείνα 29.000 παιδιά σε τρεις μήνες

Περίπου 29.000 παιδιά πέθαναν από την πείνα τους τελευταίους τρεις μήνες στη Σομαλία, που κάνει έκκληση στη διεθνή κοινότητα για βοήθεια.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Πέμπτη 04 Αυγούστου २०११

με αγάπη και μίσος...

και τίποτ' άλλο

Y nada más
(Silvio Rodríguez)


Esta extraña tarde,
desde mi ventana,
trae la brisa vieja
de por la mañana.

No hay nada aquí: sólo unos días que se aprestan a pasar,
sólo una tarde en que se puede respirar
un diminuto instante inmenso en el vivir.
Después mirar la realidad y nada más
Y nada más.

Ahora me parece
que hubiera vivido
un caudal de siglos
por viejos caminos

No hay nada aquí:
sólo unos días que se aprestan a pasar,
sólo una tarde en que se puede respirar
un diminuto instante inmenso en el vivir.
Después mirar la realidad y nada más
Y nada más.


(1966)
-----

Και τίποτ' άλλο

Αυτό το παράξενο απόγευμα,
απ΄το παράθυρό μου
έρχεται ένα παλιό αεράκι
του πρωινού

δεν υπάρχει τίποτα εδώ
μόνο μερικές μέρες που περιμένουν να περάσουν
μόνο ένα απόγευμα που μπορείς να αναπνεύσεις
μια μικρή απέραντη στιγμή στη ζωή
Μετά κοιτάς την πραγματικότητα
και τίποτ' άλλο
και τίποτ' άλλο

τώρα μου φαίνεται
πως είχα ζήσει
έναν πλούτο αιώνων
μέσα από παλιούς δρόμους

δεν υπάρχει τίποτα εδώ
μόνο μερικές μέρες που περιμένουν να περάσουν
μόνο ένα απόγευμα που μπορείς να αναπνεύσεις
μια μικρή απέραντη στιγμή στη ζωή
Μετά κοιτάς την πραγματικότητα
και τίποτ' άλλο

τρομακτικά!

Μου μεταφέρθηκε από μια απογραφέα και έχει να κάνει με οργισμένη δήλωση μεσήλικης κάπου στο Παγκράτι για τη δολοφονία του Μανόλη Καντάρη πρόσφατα:
"Λοιπόν αυτά τα σκουλήκια δεν είχανε να φάνε ούτε ένα πιάτο φαί. Σκοτώσανε τον άνθρωπο. Τους βάλανε στη φυλακή και τώρα εγώ θα πληρώνω το πιάτο που θα τρώνε από δω και πέρα"...

Επίσης, μου μεταφέρθηκε από παρόντα συνάδελφο η συγκίνησις με την οποία τραγουδιόταν ο εθνικός ύμνος στο Σύνταγμα κάθε λίγο και λιγάκι στη διάρκεια της συγκέντρωσης των "αγανακτισμένων" την πρώτη μέρα...



Αγανακτισμένοι 3 Σύνταγμα (26/05/2011) by cosmogr

Ασκήσεις εθελοδουλείας

Πρόκειται για βίντεο σε πολυκατάστημα στην Ιαπωνία στη διάρκεια του μεγάλου προχτεσινού σεισμού. Έχετε ξαναδεί τέτοια αφοσίωση εργαζομένων απέναντι σε εμπορεύματα;

Στη συνέχεια, η παρακάτω είδηση φαντάζει κοινότυπη:
"Ο γενικός διευθυντής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Ντομνίκ Στρος-Καν δήλωσε εντυπωσιασμένος από την αντίδραση των Ιαπώνων στον καταστροφικό σεισμό"...

Η Χριστίνα και η Αφροδίτη

Μετά ένα χρόνο από μια ανάρτηση μου με τίτλο: "παραιτήσου λοιπόν..." μόλις προχτές προστέθηκε ένα σχόλιο:

"έπεσα τυχαία σ' αυτή την παλιά σου ανάρτηση και σκέφτηκα να σου πω ότι ένα χρόνο μετά παραιτήθηκα όντως. δεν νομίζω ότι η παραίτησή μου λύνει κανένα πρόβλημα, δεν είναι τίποτα σημαντικό για να επηρεάσει τα σημαντικά που με οδήγησαν σ' αυτή την απόφαση αλλά, τουλάχιστον σε προσωπικό επίπεδο, δίνει μια κάποια λύση στην ανάγκη μου να μην ευτελίσω αυτό που για χρόνια υπήρξε πάρα πολύ σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. όσο για τη νεαρή ρομά που, άθελά της, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη λήψη αυτής της απόφασης, είναι και πάλι στη φυλακή και φρόντισαν οι διαχειριστές να μείνει εκεί για αρκετά χρόνια, αν δεν "δραπετεύσει" φυσικά με τον τρόπο που ξέρει καλά, κομματιάζοντας χρόνια τώρα το κορμί της.
κλείνουν κεφάλαια, ανοίγουν κεφάλαια, θα δείξει... "

Η παραίτηση της Αφροδίτης κλείνει κεφάλαια (από τα οποία κάποιοι λείπουμε συνειδητά) κι ανοίγει κεφάλαια (στα οποία σίγουρα θα συναντηθούμε). Η δική μου ανωνυμία στο διαδίκτυο δεν σημαίνει ότι δεν θα υπάρξει ολόψυχη φυσική επώνυμη παρουσία δίπλα στην Χριστίνα μαζί με άλλους... Γιατί δεν μπορούμε να δεχτούμε ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν θα έχουν άλλο "κεφάλαιο να ανοίξουν" στη ζωή τους... Επειδή έτσι θέλουν οι όποιοι θεσμικοί διώκτες ή "διαχειριστές"...

Χρώματα για Δάκρυα: στον Egon Schiele

Ακριβώς 1 χρόνο πριν...

...στα 37 της χρόνια η Lhasa πέθανε από καρκίνο. "Far from all of the sound and fury of the modern music business, Lhasa has been quietly going about becoming one of the most fascinating songwriters of her generation". Με τη βαθιά της φωνή, μια ανάσα από πολλούς κόσμους μαζί ξεκινάμε την καινούργια χρονιά, μελαγχολικά, γλυκά, με ένα πικρό χαμόγελο καρφωμένο στα αποφασισμένα μας πρόσωπα. Ενάντια στον παλιό κόσμο...

πώς θα ζήσω;

το βελούχι των ημερών μας

μία συνέλευση των ημερών μας

οι καπνοί από τα οδοφράγματα των ημερών μας







κι όμως, κανείς από τις διπλανές γρύλιες
δεν παίρνει χαμπάρι ότι η συνείδησή μου τρέχει με την ταχύτητα του φωτός,
τόσο αθόρυβα
ίσως για να φτάσει στην κορυφή εκείνη, του χεγκελιανού "κώνου",
μα τόσο αθόρυβα, ανάμεσα σε θορυβώδεις κακοποιήσεις του χώρου και του χρόνου, των σωμάτων
περπατώ στα σκοτάδια της ακατανοησίας
τρέμοντας τα κορναρίσματα στην αφηρημάδα μου
χαμογελώντας ειρωνικά με την αφθονία των ετικετών στα ράφια
του γειτονικού σούπερ μάρκετ με τη γειτόνισσα υπάλληλο να ρουφιανεύει
γνέφοντάς μου: πώς θα ζήσω;
κροταλίζοντας τα κέρματα και τα προσπέκτους στη δεξιά μου τσέπη
με το στόμα να στεγνώνει στις αυτονόητες χειρονομίες των ταμείων
των πάρκινγκ, των καμμένων πλατειών, των άδειων βλεμμάτων
σηκώνοντας τα μάτια στο θολό και άρρωστο ουρανό
που δε φτάνει στις αιώνιες πεδιάδες της μαύρης ηπείρου
στο ελαφρύ χιόνι των ανατολικών ανέμων
ούτε καν
στους καπνούς από τα μπλόκα της Κερατέας των ημερών μας

φαντάσου
ακόμη κι εγώ μέσα από την γόνιμη ομίχλη των συνελεύσεων
ρωτώ δυνατά το άπειρο: πώς θα ζήσω;




Όμως, χτυπάει το κουδούνι της ακατάλυτης ουσίας των πραγμάτων
πρέπει να σας κλείσω

Ο Ευτύχης της Κερατέας...

Σε κάποια από τις επιθέσεις των μπάτσων ενάντια σε μπλόκο αντιστεκόμενων στην δημιουργία ΧΥΤΑ στην Κερατέα, σε μια στιγμή αναδίπλωσης της επίθεσης ένας ματατζής έμεινε πίσω και τότε του φώναξαν οι «συνάδελφοί» του: «Ευτύχη! Έλα, κουνήσου!»

Αυτό ήταν! Οι μπάτσοι απέκτησαν όνομα. Μετά την μεγάλη αποκάλυψη και όλες αυτές τις φλεγόμενες τελευταίες μέρες ο Ευτύχης έχει γίνει δέκτης συνθημάτων, «αφιερώσεων» από εξεγερμένους και γενικά η αρνητική μασκότ της κατάστασης… Όποιος παρευρεθεί αλληλέγγυος στον αγώνα ενάντια στον ΧΥΤΑ Κερατέας σίγουρα θα ακούσει πολλά για τον Ευτύχη. Αυτή είναι η ιστορία του…

Κι όμως...

Η είδηση:

"Τουλάχιστον τέσσερις είναι οι νεκροί από τις συγκρούσεις που σημειώθηκαν στο Μπουένος Άιρες, μεταξύ κατοίκων και αστέγων της πρωτεύουσας της Αργεντινής.

Τα επεισόδια ξεκίνησαν την Τρίτη, όταν οι αστυνομικές αρχές προσπάθησαν να απομακρύνουν τους άστεγους μετανάστες από διάφορες χώρες της Λατινικής Αμερικής (Περού, Βολιβία, Παραγουάη) οι οποίοι πραγματοποιούσαν κατάληψη σε πάρκο της εργατικής εστίας στη συνοικία Βίγια Σολντάτι. Έτσι λοιπόν, μετά την αποχώρηση των αστυνομικών δυνάμεων από την περιοχή, κάτοικοι επιτέθηκαν με άγριες διαθέσεις στους καταληψίες.

Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση της χώρας αρνήθηκε να ικανοποιήσει το αίτημα των δημοτικών αρχών για ενίσχυση των αστυνομικών δυνάμεων για την καταστολή της κατάληψης, ενώ μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει γνωστό ποιος προκάλεσε τους θανάτους."

Κι όμως, στο ιντιμίντια Αργεντινής λέει ότι η εκκένωση του πάρκου κατά της διάρκεια της οποίας υπήρξαν νεκροί δεν έγινε από τους γείτονες αλλά από την τοπική κυβέρνηση σε συνεργασία με την ομοσπονδιακή αστυνομία, κάποια αστυνομία τύπου αγροφυλακής και τη μητροπολιτική αστυνομία.

Κάποιοι βιάστηκαν να μιλήσουν για κοινωνικό κανιβαλισμό σε μια κοινωνία με αρκετά συνεκτικούς κοινωνικούς δεσμούς όπως αυτή στις γειτονιές του Μπουένος Άιρες. Έτσι, δημιουργείται ένα κλίμα για "παραδείγματα" που πολλές φορές αντιστοιχίζονται με την ελληνική κρίση-όπως η Αργεντινή- και επιδιώκεται διάχυση του κοινωνικού φόβου και της απογοήτευσης.

Παρόλαυτά, ο Άγιος Παντελεήμονας συνεχίζει να είναι καθαρά ελληνικό φαινόμενο -μάλλον...

καλομελέτα κι έρχεται...

ghost town

με αφορμή την απαγόρευση κυκλοφορίας οχημάτων για την 6η Δεκέμβρη στο κέντρο της Αθήνας



...

για ένα έμφυλο άβατο...

που αποτελεί μνημείο μετανεωτερικού σκοταδισμού αλλά και για ένα γελοίο άβατο που κατοικοεδρεύει στην προσβλητική ευφυία εκείνων των "γυναικών, σοβαρά ντυμένων ώριμων επιστημονισσών..." του 1:31

όταν τα αποσιωπητικά... δεν αποσιωπούν, αλλά το αντίθετο

και η καταγωγή του: http://aimof.blogspot.com

οι άθλιες πλευρές του Διαφωτισμού βγαίνουν στους δρόμους

Αυτές οι φάτσες είναι μέλη της English Defence League που από το 2009 δραστηριοποιείται σε πολλές πόλες της Μεγάλης Βρετανίας. Είναι οργάνωση στη βάση της ισλαμοφοβίας και χρησιμοποιεί κώδικες κοινωνικών μαχητών δρόμου παρμένες από τα στερεότυπα των αριστερών αυτόνομων της δεκαετίας του '70. Αντίστοιχα γηγενή υβρίδια συναντάμε, σε μικρές ποσοστικές αντιστοιχίσεις βέβαια, στις ευώνυμες πλατείες του κέντρου της Αθήνας όπου διάφορες "λευκές ομάδες" αποπειρώνται εκκαθαριστικές επιχειρήσεις ενάντια σε μετανάστες από την κεντρική Ασία. Οι πιό άθλιες πλευρές του Διαφωτισμού βρίσκουν τους πιό άθλιους υπερασπιστές...

Δηλαδή πόσο(ι) ακόμη;

"Τέσσερις μετανάστες βρέθηκαν νεκροί μέσα σε ξύλινο κιβώτιο στο ρυμουλκούμενο μέρος νταλίκας στην Αμφιλοχία . Ύστερα από έλεγχο του ακινητοποιημένου οχήματος, οι αστυνομικοί βρήκαν στο εσωτερικό του ξύλινα κιβώτια, σε ένα από τα οποία βρέθηκαν τα πτώματα. Ενδέχεται... τα άλλα κιβώτια να έκρυβαν επίσης μετανάστες, που όμως κατάφεραν να διαφύγουν."