Και από τον Ιούλη ως τα σήμερα τα πράγματα είναι αισθητά χειρότερα

"Την Παρασκευή 30/7 μια πενταμελής οικογένεια Αφγανών αστέγων ξύπνησε από τις φωνές και τα κλάματα του 3,5 χρονών παιδιού τους. Οι γονείς σοκαρισμένοι αντίκρισαν το παιδί τους μέσα στα αίματα, χωρίς ρούχα και με βαριά χτυπήματα. Αυτή τη στιγμή το μωρό νοσηλεύεται στο νοσοκομείο Παίδων για τα τραύματα του. Η οικογένεια του δεν γνωρίζει τι ακριβώς συνέβη αφού κοιμόντουσαν την ώρα του συμβάντος. Το παιδί ισχυρίστηκε ότι κάποιος άγνωστος «κύριος» το πήρε ενώ κοιμόταν σε κοντινό θάμνο και το χτύπησε.

Ο πατέρας που δεν ήξερε τι να κάνει ζήτησε την βοήθεια του συλλόγου μας. Πήγαμε άμεσα το παιδί στο νοσοκομείο και ειδοποιήσαμε το τμήμα ανηλίκων της αστυνομίας.

Η αστυνομία ξεκίνησε έρευνα, πήρε κατάθεση των γονέων και πριν ενημερωθούμε για οποιαδήποτε πόρισμα προχώρησε στη σύλληψη του πατέρα λόγω έλλειψης νομιμοποιητικών εγγράφων.

Η οικογένεια αυτή των Αφγανών έμενε τους τελευταίους 9 μήνες στη χώρα , στα γνωστά «αυτοδιαχειριζόμενα κέντρα» για αιτούντες άσυλο. Αναγκάστηκαν πριν από 3 εβδομάδες να μείνουν στο δρόμο, σε μια πλατεία στα Κάτω Πατήσια, αφού η Νομαρχία έκλεισε το κέντρο.

Παρ' όλο που δεν γνωρίζουμε ακόμη τα αίτια του συμβάντος και ποιος/οι είναι ο/οι δράστης/ες, αφού δεν μας έχει ενημερώσει η αστυνομία σε ποίο στάδιο βρίσκεται η υπόθεση, το ίδιο το γεγονός αποδεικνύει για μια ακόμη φορά την ταλαιπωρία και τις απάνθρωπες και επικίνδυνες ακόμη και για τη ζωή τους συνθήκες που βιώνουν οι πρόσφυγες. Μεμονωμένα άτομα αλλά και οικογένειες αναγκάζονται να μείνουν άστεγοι στους δρόμους, εκτεθειμένοι και απροστάτευτοι σε κάθε κίνδυνο, εκμετάλευση και απάνθρωπη μεταχείριση".

*απόσπασμα από ανακοίνωση του Συλλόγου Αφγανών στην Ελλάδα

Στις μέρες μας

WORKING MAN'S DEATH

ιστορίες μιας "κουρελούς"

Σε συνέντευξή του στο «Εθνος» της Κυριακής, ο Γ. Καρατζαφέρης ρωτήθηκε γιατί δεν πρότεινε τον Μ. Βορίδη για υποψήφιο περιφερειάρχη του κόμματός του στην Αττική και απάντησε: «Φοβήθηκα ότι έχει μια ιστορία που με πάρα πολλή τέχνη την έχω καλύψει με τον Λεπέν, τα τσεκούρια λέω, για φαντάσου, ξαφνικά, 30 Οκτωβρίου, κάποιο "καλό παιδί" να μου πετάξει ένα βίντεο στον αέρα κι άντε μετά να τρέχω να εξηγώ».

...αυτήν εννοεί

O Μ. Βορίδης απάντησε άμεσα στον ραδιοφωνικό σταθμό ΦΛΑΣ: «ειλικρινά αισθάνομαι άσχημα διότι με την τοποθέτηση την οποία κάνει ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. εμένα, προσωπικά σας το λέω, μου δημιουργεί κι ένα αίσθημα ότι ρε παιδί μου, μήπως αισθάνεται ότι του είμαι βάρος, μήπως τον εμποδίζω, ξέρω 'γω, σε κάτι, στην εξέλιξη την πολιτική του. Θα μου πείτε, πότε το αισθάνθηκε, γιατί αυτά, να τονίσω, είναι γνωστά επί πολύ μακρό χρονικό διάστημα, ενδεχομένως ο πρόεδρος του ΛΑ.Ο.Σ. έχει δεύτερες σκέψεις ή καινούργιες σκέψεις, αυτό είναι κάτι, ειλικρινά σας λέω, που θα το συζητήσω μαζί του, γιατί δε θέλω σε καμία περίπτωση να αποτελώ βάρος για οποιονδήποτε».

ένα μικρό αντιπροσωπευτικό κομμάτι του "πλούτου" της ΚΝΕ...

Γράφει ο σημερινός Ριζοσπάστης:

"Μαθητές και μαθήτριες από Αθήνα και Πειραιά ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της ΚΝΕ (σ.σ. την Κυριακή 24 Οκτώβρη) και πήραν μέρος σε εκδήλωση που εντάσσεται στο πλαίσιο της πολύμορφης διαρκούς προσπάθειας της ΚΝΕ να φέρει σε επαφή τους νέους με την ιστορική αλήθεια, να αντλήσουν από αυτή διδάγματα και δύναμη για τους αγώνες. Το θέμα ήταν «Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος μέσα από τα σχολικά βιβλία».Στα διδάγματα που μεταφέρονται από το «τότε» στο «τώρα», στις διαχρονικές ευθύνες του εκμεταλλευτικού συστήματος που γεννά τους πολέμους, στην ανυπέρβλητη προσφορά του σοσιαλισμού που γνωρίσαμε και του κομμουνιστικού κινήματος σε όλες τις χώρες στην Αντιφασιστική Νίκη αναφέρθηκε στην ομιλία του ο Διονύσης Αρβανιτάκης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του Κόμματος. Μίλησε στο νεανικό ακροατήριο για τις συνθήκες που οδήγησαν στον πόλεμο, τις αντιθέσεις των ιμπεριαλιστών, τη θέση της ΕΣΣΔ και τη στάση του ελληνικού λαού και του ΚΚΕ. Ανάμεσα σε άλλα σημείωσε ότι «το ΚΚΕ, όπως και κάθε κομουνιστικό κόμμα στη δική του χώρα, πρωτοστάτησε στην πάλη και ενάντια στο φασισμό και ενάντια στη στρατιωτική επίθεση από πλευράς του φασισμού και ταυτόχρονα υπεράσπισε τη Σοβιετική Ενωση, τη νέα σοσιαλιστική κοινωνία. Ηταν μια συνεπής αντιιμπεριαλιστική διεθνιστική στάση, όπως ήταν και η πάλη του σοβιετικού λαού και του Κόκκινου Στρατού»

Τα κνιτάκια λοιπόν στο πλαίσιο της αποκατάστασης της αλήθειας από το Κόμμα ΔΕΝ έμαθαν γιατί ο κόκκινος στρατός σταμάτησε στην Βουλγαρία ΟΥΤΕ για το περίφημο "αριστερό περιθώριο" του 10% που συμφώνησε ο Στάλιν με τους καπιταλιστές αλλά "αντιφασίστες" συμμάχους του για την Ελλάδα. Και το ρεπορτάζ κλείνει:

"Ενα μικρό αντιπροσωπευτικό κομμάτι από τον πλούτο της καλλιτεχνικής δημιουργίας που γέννησαν οι αγώνες παρουσίασε η Ορχήστρα της ΚΝΕ, αποδίδοντας «με ψυχή» αντάρτικα και πολιτικά τραγούδια. Παράλληλα, νέοι μαθητές πλαισίωναν το καλλιτεχνικό πρόγραμμα διαβάζοντας στίχους του Μπρεχτ, του Ρίτσου, του Τάσου Λειβαδίτη, από το Θέατρο στο Βουνό, τον όρκο του μαχητή του ΔΣΕ, κείμενα του Νίκου Ζαχαριάδη και από την απολογία της Ηλέκτρας Αποστόλου"

Τώρα μάλιστα! Βάρκιζα; Ποιά Βάρκιζα;

τα μαγειρέματα της ΓΑΔΑ

Μία είδηση έρχεται να ανατρέψει τα δεδομένα:

“Ο δραπέτης Βασίλης Παλαιοκώστας βρίσκεται, όπως όλα δείχνουν, πίσω από το δέμα - βόμβα που προκάλεσε τον θάνατο, στις 24 Ιουνίου, του υπασπιστή και στενού συνεργάτη του τότε υπουργού Προστασίας του Πολίτη κ. Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, Γιώργου Βασιλάκη. Σύμφωνα με πληροφορίες της «Κ», συνολικά δεκατέσσερα αποτυπώματα που ανήκουν στον κακοποιό, παλαμικά και δακτυλικά, έχουν βρεθεί στον φάκελο μέσα στον οποίο είχε τοποθετηθεί ο εκρηκτικός μηχανισμός”…

Και συνεχίζει σε άλλο σημείο: «άτομα που κινούνται στον σκληρό πυρήνα των αντιεξουσιαστών και έχουν φωτογραφηθεί ως διαχειριστές του λεγόμενου «επαναστατικού ταμείου» είχαν μεσολαβήσει προκειμένου να φτάσουν στα χέρια του Βασίλη Παλαιοκώστα δύο «καθαρά» πιστόλι… κλπ κλπ»

Τα δεδομένα είναι ότι οι αδελφοί Παλιοκώστα, επί δεκαετίες σημεία αναφοράς της κοινωνικής ληστείας, ουδέποτε σκότωσαν. Είχαν πολλές ευκαιρίες να το κάνουν αλλά δεν το έκαναν. Και να λοιπόν που για χάρη των «διαπλεκόμενων» με τον αντιεξουσιαστικό χώρο καταστρατηγούν μια συνειδητά επιλεγμένη τους θέση.

Ξεδιπλώνεται λοιπόν εν μέσω άθλιων αυθαιρεσιών «στον χώρο του αοράτου» μια στρατηγική. Η διεύρυνση της εγκληματοποίησης στις παρυφές ενός πολιτικού χώρου για να περιθωριοποιηθεί η κοινωνική του προταγματική. Ποια προταγματική; Αυτή που θα βρεθεί απέναντι σε καταστάσεις σαν κι αυτή που περιγράφεται σε μια άλλη σημερινή είδηση:

«Πριν από λίγες ημέρες, υπεγράφη στην Ελλάδα η πρώτη επιχειρησιακή σύμβαση εργασίας, που καθορίζει αμοιβές κάτω και από τα χαμηλότερα όρια ημερομισθίων και μισθών της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Το γεγονός ότι η σύμβαση αυτή υπεγράφη σε επιχείρηση που δραστηριοποιείται στον επισφαλή, από πολλές απόψεις, κλάδο της φύλαξης (security) θεωρείται ότι συνιστά προπομπό και για σειρά άλλων επιχειρήσεων στον χώρο των υπηρεσιών. Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο αυτής της σύμβασης είναι ότι συνδέεται και με τους όρους που θέτει ο πελάτης της εταιρείας. Δηλαδή, το ύψος των αμοιβών καθορίζεται βάσει των δυνατοτήτων που έχει ο πελάτης στον οποίο η εταιρεία θα παράσχει υπηρεσίες για συγκεκριμένο χρονικό διάστημα. Η εξέλιξη αυτή, απλώς, έρχεται να ενισχύσει το βασικό συμπέρασμα: ότι το νέο μοντέλο της μερικής και προσωρινής απασχόλησης, που στηρίζεται όλο και περισότερο σε όρους ατομικών συμβάσεων, τείνει να μετεξελιχθεί σε κανόνα. Την ίδια ώρα, τα ποσοστά της μερικής απασχόλησης διπλασιάζονται».

η γαλακτοκομία των "άκρων" και λίγα λόγια για μια πλατεία

Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το ψηφιακό μελάνι της χτεσινής ανάρτησης και ο Αλαβάνος μαζί με την εκλογική του κουστωδία δέχτηκε γιαούρτια και αυγά κατακέφαλα από φασιστοειδή στην πλατεία Αγ. Παντελεήμονα. Πριν από λίγες ώρες παρόμοια επίθεση δέχτηκε και η Πορτάλιου μαζί με τη δική της κουστωδία. Ο Αλαβάνος άφησε να εννοηθεί ότι υπήρξε ένα είδος συνεννόησης για την επίθεση μεταξύ αστυνομίας και ασπόνδυλων. Μπα! Αφού τα είπε ο Μάνφρεντ χτες: «αστυνομικοί ισχυρίστηκαν ότι φοβούνται και οι ίδιοι ότι θα πέσουν θύματα ακροδεξιών»... Είδαν λοιπόν οι μπάτσοι τους ακροδεξιούς να εξοπλίζονται με ρόπαλα και γαλακτοκομικά και την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια μήπως και «στοχοποιηθούν».

Πέρα όμως από την επικίνδυνη γελοιότητα της κατάστασης υπάρχουν και μερικά πράγματα που πρέπει να επικοινωνηθούν.

-Χρησιμοποιήθηκε και πάλι η «θεωρία των δύο άκρων». Τι θα έλεγε λοιπόν ο Αλαβάνος αν ο ιδεολογικός του αντίποδας Άδωνις δεχόταν επίθεση από αναρχικούς στα Εξάρχεια; Κάθε θεωρία χτίζεται πάνω σε κάποια θεμελιώδη αρχή και ακολουθεί μια αυστηρά λογική συνέπεια που δύσκολα αμφισβητείται. Αν όμως αφαιρεθεί η θεμελιώδης αρχή τότε γκρεμίζεται και η λογική συνέπεια. Η «θεωρία των άκρων» λοιπόν βασίζεται σε εσφαλμένα θεμέλια. Με κάποιο μαγικό τρόπο αποσιωπείται το ιστορικά αποδεδειγμένο γεγονός ότι οι αναρχικοί δεν γουστάρουν κανέναν «πολιτικό». Στις 19 Ιούλη του 2006 ο Τσίπρας γιαουρτώθηκε από αναρχικούς πάνω στην πλατεία Εξαρχείων. Θα γιαουτρωνόταν ποτέ ο Άδωνις ή ο Μιχαλολιάκος πάνω στην πλατεία Αγ. Παντελεήμονα από την «επιτροπή κατοίκων»; Υπάρχει περίπτωση να περνούσε αλώβητος υπουργός από την πλατεία Εξαρχείων; Όμως, η «επιτροπή κατοίκων» είναι που συναντήθηκε με τον τότε υπουργό δημόσιας τάξης Μαρκογιαννάκη στα μέρη της…

-Η υπόθεση της πλατείας Αγ. Παντελεήμονα έχει κακοφορμίσει. Και δεν είναι τα 20 παπούδια και οι 15 καραφλοί πράκτορες που μαζεύονται στις φασιστοσυνάξεις της «επιτροπής». Είναι πολλοί κάτοικοι με την συνδρομή των μπάτσων στο πλαίσιο της αντιμεταστευτικής πολιτικής. Υπάρχουν κεντρικές επιλογές, υπάρχει η εμπλοκή του Λάος, υπάρχουν οι διμοιρίες των χρυσαύγουλων, υπάρχουν νταβάδες, υπάρχει η πλάτη της γειτονιάς και μια «πραγματική λύση» σε ένα πραγματικό πρόβλημα το οποίο στην ουσία είναι ένα: οι αφγανοί. Η Αριστερά στην περιοχή από καταβολής του προβλήματος κινήθηκε μεταξύ αδιαφορίας, αποσπασματικότητας και ανυπαρξίας. Οι αναρχικοί/αντιεξουσιαστές επιλέξαμε εσφαλμένες –κρίνοντας και εκ του αποτελέσματος- πρακτικές. Όμως, υπάρχει η εμπειρία, η δυναμική και ανεκτίμητη συλλογική ευφυΐα για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση πριν κακοφορμίσει ολόκληρη η τριγύρω περιοχή. Η πορεία στην πλατεία Αττικής πριν από μερικές μέρες με τη συμμετοχή των αφγανών είναι μια παρακαταθήκη που επιδέχεται πολλών προεκτάσεων σε τόπο και χρόνο. Συνεχίζουμε λοιπόν…

τρελή διασκέδαση από τον Μάνφρεντ

Ο εισηγητής των Ηνωμένων Εθνών για τα βασανιστήρια και την απάνθρωπη μεταχείριση, Μάνφρεντ Νόβακ , σε χτεσινή συνέντευξη Τύπου, παρουσίασε τα ευρήματά του από την αποστολή του στην Ελλάδα. Ανακάλυψε διάφορα, όπως:

«Καμία από τις εγκαταστάσεις κράτησης μεταναστών δεν μπορεί να θεωρηθεί ότι συμμορφώνεται με ελάχιστα διεθνή πρότυπα ανθρώπινης μεταχείρισης κρατουμένων». ..ή ότι:

«υπάρχουν ελάχιστα ιατροδικαστικά, αποδεικτικά στοιχεία και συνάντησα λίγες περιπτώσεις που συνιστούν βασανιστήρια».

Αλλά εκείνο που εν μέσω όλων αυτών των μεταξύ μας αυτονόητων αποτελεί διασκεδαστική δήλωση είναι η εξής:

«…ενώ ανέμενα να βρω και Έλληνες κρατούμενους, ύστερα από συμπλοκές μεταξύ αλλοδαπών και ρατσιστικών ομάδων, δεν βρήκα παρά μόνο αλλοδαπούς κρατούμενους. Και μάλιστα, ακόμα και αστυνομικοί ισχυρίστηκαν ότι φοβούνται και οι ίδιοι ότι θα πέσουν θύματα ακροδεξιών, αν θεωρηθεί ότι δείχνουν ευνοϊκή μεταχείριση προς τους μετανάστες».

Το πρώτο συνιστά παράδοξο μόνο για επιτηδευμένα ανυποψίαστους αλλά το δεύτερο προσφέρει τρελή διασκέδαση… Μα, μπάτσοι να φοβούνται ακροδεξιούς;

Προσέξτε τους συγγραφείς αυτού του βιβλίου: εθελούσιες "δηλώσεις" ή δηλώσεις εθελοδουλείας;

Ας παρακολουθήσουμε μια απάντηση στον τίτλο του βιβλίου, όχι ενός "βίαιου"αναρχικού, αλλά του Ασημάκη Πανσέληνου, αδιαμφισβήτητα αριστερού ουμανιστή. Αφορά άρθρο του Ν. Καζαντζάκη για τον ισπανικό εμφύλιο 1936-39:

Ο Νίκος Καζαντζάκης, σταλμένος από μια δεξιά εφημερίδα, στο στρατόπεδο του Φράνκο, τα μπέρδεψε λίγο από την άποψη ετούτη. Απόφυγε ή δεν μπόρεσε, με απαράδεχτο τρόπο, να καταλάβει το απλό νόημα των γεγονότων – χάθηκε μέσα σε ανεπίκαιρες φιλοσοφικές γενικεύσεις.

Ξεχώρισε, λεει, πίσω από τις πρόσκαιρες μάσκες, κόκκινες ή μαύρες, που φορούσαν οι αντιμαχόμενοι, το όλο πάθος και φλόγα γυμνό πρόσωπο του Ισπανού. Το ίδιο αυτό πρόσωπο το είδε πριν λίγα χρόνια στις ταυρομαχίες…Τώρα παραστεκόταν σε όμοιο πόλεμο όχι πια ανθρώπου και ταύρου παρά ανθρώπου και ανθρώπου. Και σε όλα τούτα έβλεπε ο συγγραφέας «την προαιώνια μυστηριώδη μέθη που δίνει το αίμα»… «Την επιστροφή στις ρίζες του ανθρώπου και του ζώου»…Είδε ένα στρόβιλο, λέει, ανθρώπινο, πέρα από τη λογική και από το συμφέρο». Σωστά πλην άκαιρα πράγματα. Έτσι εξίσωσε, θέλοντας και μη τις δυο παρατάξεις κι έριξε την ευθύνη στη μοίρα.

Τη Μαδρίτη, την είδε από μακριά, από το στρατόπεδο των εθνικιστών, να καίγεται από τις μπόμπες (όπως και το Τολέδο), και σκέφτηκε πως πρέπει να βιαστούμε να δούμε ό,τι πιο όμορφο απόμεινε στη γης πριν το αφανίσουν οι σκοτεινές δυνάμεις! Η στάση του δεν ήταν στάση σύγχρονου ανθρώπου με προσανατολισμένη καρδιά, παρά μάλλον ψυχρού ανθρωπολόγου που πήγε επιτόπου να επιβεβαιώσει τις ζωώδικες καταβολές του ανθρώπινου είδους, σα να τις είχε αμφισβητήσει κανείς.

Τώρα, τις μέρες που γράφονται αυτές οι γραμμές, διάβασα την απολογία του Γάλλου φιλόσοφου Ρεζί Ντεμπρέ, που πιάστηκε αντάρτης στην Βολιβία, μπροστά στους δικαστές που τον καταδίκασαν σε ισόβια κάθειρξη. Είναι η ακραία αντίθετη αντίληψη του Νίκου Καζαντζάκη. «Ο καθένας οφείλει, λέει, να αποφασίζει σε ποιο στρατόπεδο ανήκει – με τη βία που καταπιέζει ή με τη βία που απελευθερώνει; Εγκλήματα γίνονται και από τις δύο πλευρές. Για ποια απ’ αυτά αποφασίζουμε να φέρουμε τη συλλογική ευθύνη; Να είμαστε συνένοχοι και όργανά τους; Εσείς διαλέξατε ορισμένα. Εγώ άλλα».

Ήξερε βέβαια και τότε ο καθένας σε ποιο στρατόπεδο ανήκε, μα η δημοκρατία επέμβαινε με τα λόγια και ο φασισμός με τις μπόμπες…

Ασημάκης Πανσέληνος, 1984

Φωτογραφία από την Ισπανία, 1936, στρατόπεδο αντιφασιστών

Πόντου 13, Δραπετσώνα...

Ένα μωρό σε μια παλιά πολυθρόνα στη μέση μιας αυλής πλακόστρωτης με σπασμένα και φθαρμένα ασπρόμαυρα πλακάκια, γεμάτης ξεχαρβαλωμένες γλάστρες με ζωηρά λουλούδια. Ένα μωρό λιάζεται. Σα σε θρόνο έκπτωτου βασιλείου. Ένα φασκιωμένο μικρό σώμα βυθισμένο στις απορίες ενός μεγάλου κόσμου, ένα μικρό κεφάλι με μια χούφτα εγκέφαλο που πάλλεται σα σφουγγάρι σε έναν ανήσυχο βυθό για να μαζέψει ό,τι χρειάζεται αυτή η παράσταση ώστε να χαραχθεί εκεί που πρέπει ως κατάφορτη μνήμη. Μια παράσταση οξύμωρης ηρεμίας που καταφέρνει σε κάθε έγκληση στον χρόνο μιας ζωής να προκαλεί εκείνη την πρώιμη ταραχώδη ανησυχία του βυθού. Κι όμως η μικρή επικράτεια δεν ήταν βυθός αλλά παράκτιο προάστιο μιας βρώμικης πόλης σε μια βρώμικη θάλασσα. Μία αυλή σε μία οδό στη Δραπετσώνα. Η οδός Πόντου χωμένη βαθιά στο προάστιο με την πλακόστρωτη αυλή της μακριά από τα παχύρευστα κύματα.
Η αίσθηση του βυθού έχει την ερμηνεία της. Είναι ο αέρας πηχτός στην οδό Πόντου, καθώς μετά από μερικούς δρόμους κατηφορίζοντας προς την θάλασσα συναντάς το μεγαλύτερο εργοστάσιο των Βαλκανίων. Ένα τοπίο με μεγάλα και ασύμμετρα κτίρια, στενούς αριθμημένους δρόμους, άσπρα φώτα, ερυθροπυρωμένους σωλήνες, κατάσπαρτα φουγάρα, φυλάκια, τείχη και συρματοπλέγματα, μια ολόκληρη τσιμεντένια και μεταλλική πεδιάδα μέσα στο προάστιο. Τα Λιπάσματα. Μια τεράστια χύτρα με πελώρια φουγάρα που ξερνάνε και αναδεύουν ασταμάτητα σαν δυσθεώρητες κουτάλες τον πηχτό αέρα. Αυτά κανονίζουν τις αναλογίες, την πυκνότητα, τη σύνθεση, τη γεύση και τη θερμοκρασία του μαζικού δηλητηρίου. Αργά και σταθερά ανοιγοκλείνουν τη στρόφιγγα παροχής οξυγόνου, συντονίζοντας τις ανάσες των ανθρώπων με τους ρυθμούς της ταξικής συμμετρίας.
Ένα μωρό λιάζεται μέσα σε μια γιγαντιαία χύτρα με πηχτό αέρα. Ανοιχτά ματάκια, μικρές παλάμες που χτυπάν νευρικά τον αέρα και μια αίσθηση παράπονου χωρίς λόγο. Τίποτε δεν εμποδίζει τον μικρό εγκέφαλο να σαρώνει το μικρό σύμπαν που τον περιτριγυρίζει με τα χειμαρρώδη αισθητήριά του˙ το αδηφάγο σφουγγάρι να μαζεύει αδιάκοπα την άυλη τροφή του και να την καταχωρεί στο μεγάλο αρχείο των βιωμάτων. Μια εργώδης ησυχία. Μια επισφαλής νηφαλιότητα.
Οι άνθρωποι εμφανίζονται και χάνονται κάπου ανάμεσα στις ξεχαρβαλωμένες γλάστρες, κάνουν θόρυβο πατώντας δυνατά στα ξεκολλημένα πλακάκια, φεύγουν από την μικρή ανοιχτή αγκαλιά, γλιστράνε από τις μετέωρες παλάμες, τραβιούνται βιαστικά από τα τρεμάμενα χείλη, απομακρύνονται από τον αέρα της φωνής. Οι άνθρωποι δουλεύουν. Κάνουν δουλειές. Νευρικοί από τους χτύπους των ασταμάτητων δευτερολέπτων καθώς στροβιλίζουν τους μεγάλους δείχτες στο ρολόι που δεσπόζει στο βάθος της αυλής. Νευρικοί που οι μέρες και οι νύχτες περιδινίζονται αλλού ενώ αυτοί ασχολούνται με τους δείχτες, μετρώντας τους κύκλους αντιστοιχίζοντας μεροκάματα, διατρέχοντας την αριθμημένη περιφέρεια της θλίψης αντιστοιχίζοντας ψίχουλα. Αθροίζοντας φθορά.
Καμιά φορά ακούγονται βουβά γυναικεία κλάματα. Γύρω από την αυλή, μέσα από κάτι μικρά δωμάτια τυλιγμένα σε σεμεδάκια, πίσω από κουρτίνες που χορεύουν απαλά στο θρόισμα του πηχτού αέρα, αντρικές φωνές, γρονθοκοπήματα που απιθώνουν με δύναμη ένα μετρημένο μίσος πάνω σε απαξιωμένες σάρκες, με φόντο τα βαριά λαϊκά, το μπουζούκι, τον μπαγλαμά, την ανείπωτη μιζέρια που συνοδεύει το βιαστικό μάζεμα των πιάτων, το κροτάλισμα των μαχαιροπήρουνων, τη ζώνη του μπαλωμένου παντελονιού, το συριγμό της αντρικής αγκράφας καθώς σχίζει τον πηχτό αέρα για να πέσει πάνω στη γυναικεία πλάτη και να τη ματώσει. Το βουβό γυναικείο κλάμα είναι ο αυθεντικός αμανές του οικογενειάρχη προλετάριου. Το μεράκλωμα πριν την κατάκλιση. Ένα λίκνισμα στην πίστα της κουζίνας. Η αργόσυρτη κορωνίδα στο μεροδούλι. Η διαρκής ανανέωση της ιθαγένειας στην επικράτεια της μιζέριας.
Η μαύρη βροχή που συνοδεύει τα φθινόπωρα των Λιπασμάτων κάνει τα λουλούδια να σπαράζουν μέσα στις ξεχαρβαλωμένες γλάστρες. Ο θρόνος του έκπτωτου πρίγκιπα της αυλής μαζεύεται βιαστικά για να στηθεί πίσω από τα θολωμένα παράθυρα ενός μικρού δωματίου. Τα ματάκια να τρεμοπαίζουν, οι μικρές παλάμες να σταματούν την εξερεύνηση της ψυχρής λειτουργικότητας των πραγμάτων, η φωνή να προσπαθεί να μιμηθεί το βουβό γυναικείο κλάμα. Η μαύρη βροχή είναι πάντα βασανιστική. Σπρώχνει τα πράγματα προς τη γη για να τα θάψει, να μην τα αφήνει να ανασαίνουν, να τα πνίξει στη λάσπη κάτω από τα ασπρόμαυρα πλακάκια της αυλής. Κάνει τον πηχτό αέρα να μοιάζει με γλυκιά προσδοκία.
Ουράνιο τόξο δεν υπάρχει. Ο πηχτός αέρας είναι περίφρακτος. Μερικά σπαράγματα του χρωματικού φάσματος μπορεί να διακρίνει κανείς αν συγκεντρωθεί στα φευγαλέα άνθη των λουλουδιών πάνω στις ξεχαρβαλωμένες γλάστρες. Επίσης, στα μάτια χωρίς δάκρυα όταν διασχίζουν τις μικρές χαρές και στην υγρασία τρεμάμενων χειλιών λίγο πριν αγγίξουν αγαπημένα πρόσωπα.
Οι γυναίκες βγαίνουν να μαζέψουν τα νερά, να τρίψουν το πλακόστρωτο και να σπρώξουν τη μαυρίλα έξω από την πόρτα της αυλής προς τον κατήφορο, προς το λιμάνι. Οι φωνές ριπίζουν την αυλή. Η γλώσσα μπάσταρδη. Ελληνικά και τούρκικα μαζί. Οι λέξεις πέφτουν πάνω στις ξεχαρβαλωμένες γλάστρες, χτυπάνε στα ταλαιπωρημένα πλακάκια, περνάνε μέσα από τα μικρά παράθυρα, στους ξεφτισμένους τοίχους κι επιστρέφουν για να συναντηθούν σε ένα κοινό λεξιλόγιο. Ο μικρός πρίγκιπας της αυλής είναι και πάλι στο κέντρο του μικρού του σύμπαντος κόσμου, με τον σπογγώδη του εγκέφαλο να πάλλεται μέσα στο κοινό λεξιλόγιο, να φτιάχνει τη μικρή του πυξίδα μέσα στην ομίχλη των λέξεων, να οργανώνει την πορεία του μέσα στο θορυβώδες συντακτικό.
Η κοινή κουζίνα στην κοινή αυλή καπνίζει σα μικρό καράβι σε πέλαγος μπαχαρικών. Οι γυναίκες που μπαινοβγαίνουν στα δωμάτια κουβαλώντας υλικά είναι ναύτες που βιάζονται να φτάσουν στο λιμάνι μια ώρα αρχύτερα. Μυρωδιές χρωματίζουν τον πηχτό αέρα και χτυπάνε στο δέρμα για να ξεβγάλουν τη ζωή από μέσα του. Κανέλα του έρωτα, πιπέρι των αναμνήσεων, γαρίφαλο της λησμονιάς, ρίγανη των παιδικών περιπάτων, μοσχοκάρυδο των προσδοκιών, σκόρδο του πανηγυριού, άνηθος του ρεμβασμού, δάφνη της ανησυχίας, κύμινο της λύπης, βασιλικός της δροσιάς, δυόσμος της ευφορίας, γλυκάνισος της διαύγειας, δενδρολίβανο της πίκρας. Οι μερίδες φεύγουν για να πάνε στα μικρά δωμάτια περιμένοντας τους άντρες που σχολάνε από την πρωινή βάρδια. Μετά ίσως λίγα οικογενειακά μουρμουρητά να χαϊδεύουν την απογευματινή ησυχία, ίσως μια προσβολή να συνοδεύει εκείνο το γνώριμο βουβό γυναικείο κλάμα, ίσως κάποιο άναρθρο και σύντομο βίαιο ξέσπασμα να συμπληρώνει τη λιτανεία της ρετσίνας.
Ο πηχτός αέρας φαίνεται πιο άσπρος στο φόντο του ηλιοβασιλέματος, κάθε φορά που τα φουγάρα δεν ρίχνουν τη βαριά τους σκιά πάνω στη μικρή αυλή. Μερικά πορφυρά παιχνιδίσματα του φωτός λίγο πριν ανάψουν τα αδύναμα κι άρρωστα κίτρινα φώτα των μικρών δωματίων. Το μωρό σκοτεινιάζει πάνω στην φθαρμένη πολυθρόνα με τα απαλά μαξιλάρια, οι αγκαλιές του απογεύματος έχουν αποσυρθεί αφήνοντας μερικά φευγαλέα βλέμματα φροντίδας πίσω από τις κουρτίνες, με τους φόβους να κυριεύουν το μικρό κεφάλι, τις παλάμες να απλώνονται στα βλέμματα για να πιαστούν, την καρδιά να δονείται στο ακατανόητο των επόμενων στιγμών. Η μαμά, ο μπαμπάς, η γιαγιά και τ’ αδέλφια ξαφνικά ξεχωρίζουν από την μεγάλη οικογένεια της αυλής και σέρνουν την πολυθρόνα σε ένα μικρό δωμάτιο κοντά τους για να κατασιγάσουν τις αγωνίες του χαϊδεμένου βενιαμίν. Η αυλή σκοτεινιάζει, το πλακόστρωτο ομορφαίνει, οι γλάστρες αποκτούν γοητευτικά περιγράμματα, οι θόρυβοι βασιλεύουν, οι φωνές γλυκαίνουν μέσα στην κοινοτυπία, η ζωή βυθίζεται αργά αργά μέσα στον πηχτό αέρα για να χαιρετήσει την βραδινή βάρδια και να υποδεχτεί την απογευματινή.
Πόντου 13, Αχιλλέως 20, Σκρα 3, Ανθέων 45, οδός τάδε αριθμός τάδε, ως παιδιά τι είχαμε να δώσουμε; Απλώσαμε το δέρμα μας, ξεχειλώσαμε τα μάτια μας για να καταλάβουμε τους ρυθμούς του αίματός τους, τους παλμούς της καρδιάς με τη μουσούδα μας κολλημένη στην μικρή φλέβα που περνάει από το λαιμό τους και κατηφορίζει προς τις χειρονομίες τους, αντέξαμε τις προσδοκίες τους να χτυπάνε δυνατά στο μικρό μας στέρνο, τους άναρθρους φθόγγους τους να πάλλονται στον πηχτό αέρα για να διευθετήσουν την καθημερινή αγωνία.
Οι γονείς. Τα αδέλφια. Οι γείτονες. Οι Άλλοι.

Η Τερέζα στην κουζίνα δεν μαγειρεύει

Δύσκολες μέρες, δύσκολες εποχές, η ψυχή μουδιασμένη, το σώμα ακατάστατο. Επανήλθα λοιπόν γιατί η επικοινωνία "εν μέσω κρίσεων" χρειάζεται διαστολή μέχρι το άπειρον... Οι απουσίες δεν χρειάζονται δικαιολογίες. Μεταξύ μας, τις περισσότερες φορές σημαίνουν απώλεια της αγάπης. Πότε αρχίζεις να μην έχεις χρόνο για κάποιον; Όταν δεν τον αγαπάς... Εδώ όμως, σας ορκίζομαι, δεν συμβαίνει το εν πολλοίς αυτονόητο. Και θα το δείτε!


Ο τίτλος της ανάρτησης μοιάζει σαν μια από τις 64 φράσεις του κεφαλαίου "της Κίρκης" στον Οδυσσέα του αγαπητότατου Τζόυς. Όχι όμως. Όπως φαίνεται και στο βίντεο υπάρχει κυριολεξία. Η Τερέζα αλωνίζει στην κουζίνα της με τα sampler υποκαθιστώντας το συλλογικό. Δημιουργική εξατομίκευση θα το έλεγε κανείς, χαμογελώντας για το οξύμωρο. Δε βαριέσαι... αμερικανάκι είναι η Τερέζα...

Χωρίς λόγια αγαπητοί-ές μου

κατεβάστε τα τραγούδια

είμαστε οι κούφιοι άνθρωποι

παραιτήσου λοιπόν...

Σ' εκείνο το δύσκολο μάθημα της εγκληματολογικής θεωρίας, όταν πρέπει να γίνει το πέρασμα από τις βεβαιότητες του θετικιστικού παραδείγματος στα ζητήματα που θέτει το κριτικό/αποδομητικό παράδειγμα, εάν δεν με προλάβει κάποια ερώτηση που να αναφέρεται σε αξίες όπως η ελευθερία ή η ανθρώπινη ζωή που τυγχάνουν καθολικής προστασίας άρα δεν μπορεί αν είναι σχετικές, ανασύρω εγώ απ' το καπέλο του μάγου τα παραδείγματα! Σημειώνω ότι είναι δευτεροετείς φοιτητές, με ζέοντα ακόμα τα σημάδια που τους άφησε η κοινωνικοποίηση στον γυμνασιακό/λυκειακό τρόπο μετάδοσης της γνώσης κι έτσι το Homo sacer ή η κατάσταση εξαίρεσης ως εισαγωγικά παραδείγματα μάλλον θα αποψίλωναν το ακροατήριο... Με το μαλακό, λοιπόν, μέχρι το παράδειγμα να οδηγήσει στη θεωρία, ν' ανοίξει βεντάλια η θεωρία και να λήξει κάποτε το διδακτικό εξάμηνο με ό,τι κερδίζουμε και ό,τι χάνουμε κάθε φορά, με τον θετικό ή αρνητικό απολογισμό του.

Αυτή τη δύσκολη χρονιά που τέλειωσε ημερολογιακά, ο προσωπικός μου απολογισμός αναφέρεται μεν στα παραπάνω αλλά όπως αυτά μεταφέρονται στο βιωματικό επίπεδο: μια απόλυτη αίσθηση ματαιότητας! Σαν να πρέπει να ξανακαθίσω εγώ στα θρανία και να έχω, τρανούς δασκάλους, εκπρόσωπους των διαχειριστών της υγείας, της ζωής, της ελευθερίας· απόλυτων αξιών, δηλαδή, όπως το θέτουν οι δικοί μου φοιτητές σ' εκείνο το δύσκολο μάθημα. Να με μάθουν, λοιπόν, οι διαχειριστές πώς να γίνομαι πειστική μετατρέποντας το άτομο από απόλυτη αξία σε κλινική ή ιδιότυπη κοινωνική περίπτωση, να ψηλαφίσω πρώτα και μετά να εμπιστευθώ την πραγματική ζυγαριά στην οποία εκτιμώνται οι [λεγόμενες απόλυτες] αξίες. Κυρίως να μάθω να αποδέχομαι ψύχραιμα, χωρίς οργή τις "παράπλευρες απώλειες", γιατί έτσι λειτουργεί το σύστημα και πώς θα γίνει αν δεν μάθεις να εξηγείς εύγλωττα και τεκμηριωμένα τα πολλαπλά αποτελέσματα αποκλεισμού που παράγονται διοχετεύοντας "ζωές ανάξιες να βιωθούν" σε σκουπιδότοπους, σε φυλακές και ψυχιατρεία;

Να με μάθουν, επίσης, οι διαχειριστές πότε θα κρύβω λόγια σε σχέση με τις ευθύνες μου και πότε δεν θα με παίρνει πια και θα πρέπει να τις αποκαλύπτω· πότε θα αποδίδω σε άλλους τις δικές μου ανεπάρκειες ή πότε θα επικαλούμαι την πίεση που μου ασκείται, πώς ανοιγοκλείνουν, με δυο λόγια, χωρίς τριγμούς οι πόρτες που σε μεταφέρουν από την απουσία στην διεκπεραίωση και τούμπαλιν, πώς μπορείς λοιπόν να πετύχεις να έχεις πίτα ολάκερη και σκύλο χορτάτο την καλή σου φήμη. Αυτά είναι χρήσιμα μαθήματα, τα άλλα είναι αέρας κοπανιστός για εκείνους τους "θεωρητικούς" που δεν λερώνουν τα χέρια τους στο πεδίο ή που, όταν προσεγγίσουν το πεδίο, το κάνουν με όρους μετωπικής σύγκρουσης δυσκολεύοντας ακόμα παραπάνω τη διεκπεραίωση των περιστατικών από τους διαχειριστές...

Το πιο δύσκολο μάθημα, λοιπόν. Το πέρασμα από τις βεβαιότητες για την ανάγκη κριτικής των θεσμών στο πεδίο, εκεί όπου οι θεσμοί λειτουργούν μέσα από άτομα και όχι ως απρόσωποι μηχανισμοί. Και τι να πεις για τα άτομα/ διαχειριστές; Μονά ζυγά δικά τους, υπάρχει πάντα μια πειστική και τεκμηριωμένη αιτιολογία γι' αυτό το σκοτεινό κομμάτι της βίας που όχι απλώς δεν ορίζεται ως τέτοια αλλά ασκείται με όρους κανονικότητας των αποκλεισμών τους οποίους παράγει: πλήρως ορθολογικοποιημένους επιπλέον, εκεί ακριβώς όπου υποχωρούν τα ανθρωπιστικά πρότυπα απέναντι στην ανελαστικότητα των ελέγχων· εκεί όπου, προκειμένου να λειτουργήσει ακώλυτα το σύστημα κυρώσεων ή παροχών -δεν έχει σημασία το είδος καθώς, έτσι κι αλλιώς, συγκλίνουν στην νομιμοποίηση επιχειρημάτων αποκλεισμών-, κάποιοι καταχωρίζονται ως "εκ φύσεως" ή "εκ θέσεως" αποκλεισμένοι από τα ιδεατά πρότυπα ψυχικής υγείας ή νομοταγούς συμπεριφοράς.
Πού είναι το πρόβλημα, λοιπόν, αν διεκπεραιώσεις τον αποκλεισμό; Πού χάνεται το κύρος ή η νομιμοποίηση δράσεων ή παραλείψεων των διαχειριστών, αν το παιγνίδι έχει παιχτεί τόσες φορές που ξέρουμε απέξω κι ανακατωτά το τέλος του;

Θυμάμαι την αντίδραση μιας παλιάς μου φοιτήτριας, της Λέας Ευσταθίου, στην συζήτηση που ακολούθησε την, από μέρους της, παρουσίαση του έργου του Goffman, Άσυλα: "Ποτέ δεν θα μπορούσα να το φανταστώ! Ποτέ δεν θα μπορούσα να το ζήσω!"

Και ποιος θα μπορούσε να το ζήσει, Λέα; Και ποιος θα μπορούσε να το ζήσει ξανά και ξανά, ως εάν αυτή να είναι η μόνη του επιλογή;

Μια απόλυτη αίσθηση ματαιότητας, λοιπόν, εκεί όπου συντελείται η μετωπική σύγκρουση με το πεδίο, τα άτομα/θύματα και τα άτομα/θύτες· εκεί όπου πρέπει υποχρεωτικά να κάνεις το επόμενο βήμα, πριν αφεθείς να γίνεις -εκ φύσεως και εκ θέσεως - διαχειριστής...

Από το μπλογκ της Αφροδίτης Κουκουτσάκη, Δρ τμήμα Κοινωνικής Ανθρωπολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου
http://crimevssocialcontrol.blogspot.com/2010/01/blog-post.html

καλή χρονιά...

...με όσες περισσότερες δυνατότητες υπάρχουν μέσα μας να γίνουν πραγματικότητες... συντρίβοντας ό,τι τις εμποδίζει

οικονομική ενίσχυση για τις εγγυήσεις των συλληφθέντων του αναρχικού Ρεσάλτο

Ύστερα από την αστυνομική έφοδο το απόγευμα του Σαββάτου 5 Δεκέμβρη στον χώρο του Ρεσάλτο, οι 22 σύντροφοι και συντρόφισσες αφέθηκαν ελεύθεροι από τα δικαστήρια του Πειραιά τα ξημερώματα της Τρίτης 8 Δεκέμβρη.

Για την μη προφυλάκισή τους αλλά και για να αφεθούν ελεύθεροι έως την εκδίκαση της υπόθεσης, τους επιβλήθηκαν περιοριστικοί όροι καθώς και υψηλές χρηματικές εγγυήσεις.

Το συνολικό χρηματικό ποσό των εγγυήσεων ανέρχεται στα 51.000 ευρό.

Πιο συγκεκριμένα: σε έναν από τους συλληφθέντες η εγγύηση είναι 15.000 ευρό, σε τρεις από 5.000 ευρό ο καθένας-καθεμία και σε άλλους-ες εφτά η εγγύηση είναι από 3.000 ευρό.

Το σύνολο των χρηματικών εγγυήσεων πρέπει να κατατεθεί έως την Πέμπτη 17 Δεκέμβρη αλλά για να αποφευχθούν τυχόν γραφειοκρατικές εμπλοκές τα χρήματα της οικονομικής ενίσχυσης είναι σκόπιμο να συγκεντρωθούν έως την Τρίτη 15 Δεκέμβρη.

Για την οικονομική ενίσχυση των 22 συλληφθέντων του Ρεσάλτο, λοιπόν, αλλά και για την έγκαιρη αποπληρωμή των χρηματικών τους εγγυήσεων, συγκροτήθηκε ταμείο αλληλεγγύης.

Η συνδρομή όλων μας σε αυτό κρίνεται απαραίτητη έτσι ώστε τις επόμενες ημέρες να μαζευτεί το συνολικό ποσό των υψηλών χρηματικών εγγυήσεων.

Για τον λόγο αυτό αλλά και για την αμεσότερη και βέβαιη συγκέντρωση των χρημάτων επικοινωνήστε με το κινητό τηλέφωνο 6973657960 ή με την ηλεκτρονική διεύθυνση tameio22@espiv.net .

unfortunately, drugs do not work

όταν φθίνουν οι οπώρες...

Εν λευκώ προσανατολισμοί
δύσκολος θάνατος και το άλλο του πράγματος
Αχ Σαπφώ σάιλεντ γούμαν
ταξιδεύοντας στη δροσερή νύχτα
μαραμπού τραβέρσο και πούσι
65 χρόνια προσμονή
μια εποχή στην κόλαση
οι κατάλογοι οι ωδές και το συνεχές ωράριο
γεννεαλογία στην ίσαλο γραμμή
αμφίβιοι έρωτες η πέτρα της τρέλας
τα χίλια δέντρα ύμνοι κι αποσπάσματα
άπαντα άπαντα άπαντα
σε κβαντικό δρυμό
πορεία στο χρόνο σάτυρες
το ημερολόγιο της αυριανής εξορίας
οδύσσεια βάρδια ουράνιο σημάδι
στα ίχνη του ανέμου
τα όνειρα της αϋπνίας
όσο πλησιάζει το μέλλον απομακρύνεσαι
κι εσύ που νομίζεις ότι τώρα διαβάζεις ένα ποίημα
δεν αντιλήφθηκες ακόμη ότι όλες αυτές οι φράσεις
είναι απλά μερικοί τίτλοι
από την ποιητική συλλογή της βιβλιοθήκης μου;

"slam", από τις φυλακές

Τώρα, δύο μιζέριες σε ένα σώμα...

Yes, it's only time L.